University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum Congressus of 06.11.2015, Prot. N. 49980/15 CA


Petitioner D.nus X
Respondent Congregatio pro Clericis
Object Nominationis Consilii administrationis
Publication IE 35 (2023) 625-630
Download
Translations it., IE 35 (2023) 625-630
Content Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Notes Cf. Cour d’appel d’Amsterdam, Arrêt de la chambre civile multiple du 30 juin 2020, N. de liste des affaires du Tribunal d’Amsterdam: C / 13/631678 / HA ZA 17-673, (Diocèse de Haarlem – Amsterdam contre la Fondation catholique romaine Maagdenhuis), IE 33 (2021) 275-287.
J.-P. Schouppe, «La reconnaissance de la nature ecclésiastique d’une fondation catholique dans le Diocèse de Haarlem (Amsterdam). L’affaire "Stichting Het Roomsch Catholijk Maagdenhuis"», IE 33 (2021) 289-305.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC cann. 179 § 1; 1303 § 1
Legal Summary
1. Ad adimplendum statutorum praescriptum, quod nominationem membrorum Consilii confirmationi ab Episcopo dandae submittit, impar est nuda nominorum communicatio Episcopo facta seu eorum scientia per suetas informationes data occasione oblatas in Episcopum inducta; nam praescriptum de nominatione Episcopo proponenda cavet ad actum proprium Episcopi suscitandum, scilicet ad confirmationem obtinendam.
2. Confirmatio vim habet ratam habendi nominationem, confirmanti ad hoc submissam; omissa proinde petitione confirmationis, confirmandus omni iure privatur ad officium de quo (cf. can. 179, § 1).
3. Sermo fieri nequit de officio a nominato non confirmato ope praescriptionis acquisito, cum praescriptum de quo membris nominatis ignotum non fuerit, ac proinde ab iisdem haud insciis inobservatum manserit.
4. Fundatio quaelibet primo et principaliter suis propriis statutis regitur.
5. Ad vim cuiusdam articuli statutorum circumscribendam, recursus ad eorundem statutorum prooemium non datur; nam communes iuris regulae applicandae sunt ad inter prooemia seu rubrum, et singulas dispositiones seu nigrum, relationem quod attinet, veluti «generi per speciem derogatur», «per nigrum restringitur seu corrigitur rubrum».
Cf. etiam maximae decreti definitivi sub prot. n. 49980/15 CA
1. Per adempiere il prescritto degli statuti, che sottomette la nomina di membri del Consiglio alla conferma che il vescovo deve concedere, è impari la mera comunicazione dei nominativi al vescovo ossia la loro conoscenza indotta nel vescovo attraverso le consuete informazioni date occasionalmente; infatti il prescritto specifica della nomina da proporre al vescovo al fine di suscitare un atto proprio del vescovo, di ottenere la conferma, appunto.
2. La conferma ha la forza di ratificare la nomina, sottomessa per questo a chi deve confermare; omessa pertanto la domanda della conferma, colui che avrebbe dovuto essere confermato è privato di ogni diritto all’ufficio di destinazione (cf. can. 179, § 1).
3. Neppure si può parlare dell’ufficio, ottenuto grazie alla prescrizione, da chi è stato nominato ma non confermato, se il relativo prescritto non sia stato ignoto ai membri nominati e sia rimasto inosservato da coloro che non ne erano ignari.
4. Qualsiasi fondazione è retta primariamente e principalmente dai suoi propri statuti.
5. Per delimitare la forza di un articolo degli statuti non si dà ricorso ad loro preambolo; si devono infatti applicare le comuni regole del diritto che concernono la relazione tra preambolo, ossia la rubrica, e le singole disposizioni, ossia il testo, quali «attraverso la specie si deroga al genere», «attraverso il testo si restringe o correggere la rubrica».
Cf. anche le massime del decreto definitivo nel prot. n. 49980/15 CA.
 French
Comments G. Parise, «Necessità di conferma dei membri del consiglio di amministrazione di una fondazione e ruolo dell’autorità ecclesiastica», IE 35 (2023) 641-657.

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini