Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 16.01.2016, Prot. N. 49414/14 CA


Kläger D.na X et alii
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Reductionis in usum profanum ecclesiae X
coram Martínez Sistach
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse.
Anmerkungen Cf. Attività della Segnatura Apostolica 2016, in vatican.va/content/dam/romancuria/ segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2016.pdf
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 1222 § 2; 1520; 1526
Leitsätze
1. Consensus paroecianorum ad ecclesiam in usum profanum reducendam haudquaquam requiritur (cf. can. 1222, § 2), cum ipsi, etiamsi probabiliter oeconomica contributione ad aedem sacram exstruendam vel conservandam providissent, nullum verum ius in eandem ecclesiam acquisiverint.
2. Nullo modo requiritur, iuxta Signaturae Apostolicae iurisprudentiam, ut ipsum formale decretum reductionis ecclesiae ipsis paroecianis notificetur. Sufficit proinde ut paroeciani et ii quorum interest hac de decisione certiores fiant.
3. De asserta peremptione actus administrativi nullo modo agi potest; nam, praescriptum can. 1520 tantummodo respicit processum iudicialem.
4. Ad ecclesiae in usum profanum reductionem requiruntur a lege causae graves. Iuxta Signaturae Apostolicae iurisprudentiam gravitas causarum fundamentum obiectivum habere debet, sed ipsa gravitas aestimanda est attentis tam circumstantiis concretis in casu habitis quam ipsa indole sacra ecclesiae tamquam domus Dei.
5. Sufficere nequeunt ad normam can. 1222, § 2 rationes motivae characteris generalis (ad rem referuntur sententiae definitivae prot. nn. 42278/09 CA et 24388/93 CA).
6. Insufficientia oeconomica pro conservatione, reparatione et renovatione ecclesiae causam gravem constituit ad ecclesiam in usum profanum reducendam. In casu agitur de rationibus quae sese referunt ad conditionem oeconomicam paroeciae et ad conditionem physicam seu materialem ipsius ecclesiae tempore eius reductionis in usum profanum.
7. Iuxta communem Signaturae Apostolicae iurisprudentiam, probata inconsistentia iuris vel facti cuiusdam motivi, actus impugnati illegitimitatem non parit, si tamen unum saltem eiusdem actus motivum par sit sub specie sive iuris sive facti ut decretum sustineatur.
8. Considerato quod onus probandi incumbit ei qui asserit (cf. can. 1526), thesis de asserta oeconomica paroeciae sufficientia – nulla tamen probatione adducta – non valet ad rationes motivas in impugnato decreto Congressus prolatas submovendas.
Cf. etiam maximae prot. n. 49414/CA – DC.
1. Non è richiesto il consenso dei parrocchiani per la riduzione ad uso profano della chiesa (cf. can. 1222, § 2), dal momento che essi, ancorché forse provvidero economicamente alla costruzione e alla conservazione dell’edificio sacro, non acquisirono alcun vero diritto sulla medesima chiesa.
2. Secondo la giurisprudenza della Segnatura Apostolica non si richiede in alcun modo che lo stesso formale decreto di riduzione della chiesa sia notificato agli stessi parrocchiani. È sufficiente pertanto che i parrocchiani e gli interessati siano informati di questa decisione.
3. Non si può trattare assolutamente dell’asserita perenzione dell’atto amministrativo; il prescritto del can. 1520, infatti, riguarda solo il processo giudiziale.
4. Per la riduzione di una chiesa ad uso profano la legge richiede cause gravi. Secondo la giurisprudenza della Segnatura Apostolica la gravità delle cause deve avere un fondamento oggettivo, ma la stessa gravità deve essere valutata tenendo presente sia le circostanze concrete che si hanno nel caso sia la stessa indole sacra della chiesa, come casa di Dio.
5. A norma del can. 1222, § 2 non bastano ragioni di carattere generale (si rimanda alle sentenze definitive prot. nn. 42278/09 CA et 24388/93 CA).
6. La insufficienza di mezzi economici per la conservazione, le riparazioni e il restauro della chiesa costituisce causa grave per ridurre la chiesa ad uso profano. Nel caso si tratta delle cause che si riferiscono alla condizione economica della parrocchia e alla condizione fisica ossia materiale della stessa chiesa al momento della sua riduzione ad uso profano.
7. Secondo la comune giurisprudenza della Segnatura Apostolica, la provata inconferenza di diritto o di fatto di un certo motivo, non genera l’illegittimità dell’atto impugnato, se tuttavia almeno uno dei motivi del medesimo atto sia adeguato sia quanto a diritto sia quanto a fatto a sostenere il decreto.
8. Considerato che l’onere della prova ricade su colui che afferma (cf. can. 1526), la tesi della asserita capacità economica della parrocchia – senza addurre alcuna prova – non è in grado di scalzare le ragioni motive contenute nell’impugnato decreto del Congresso.
Cf. anche le massime prot. n. 49414/CA – DC.
 Französisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=369&lang=IT