Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 28.02.1998, Prot. N. 27132/96 CA


Demandeur Rev.ma X et aliae
Défendeur Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Objet Vacationis officii Abbatissae et Constitutionis Administratricis ad tempus indefinitum
coram Schotte
Contenu Decretum Congressus reformandum non esse.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 1998, p. 884.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 593; 1738
Arrêts
1. Defectus iuris defensionis invocari nequit ex eo quod recurrens a competenti Curiae Romanae Dicasterio audita non est antequam decretum amotionis emanatum fuit, vel considerationes in memoriali defensionali a Patrona praesentato uti validae non sunt retentae; nam idem Dicasterium omnia fecit iuxta can. 1738, qui agnoscit ius recurrentis «advocatum vel procuratorem adhibendi», et simul attribuit Superiori facultatem iubendi «ut recurrens ipse compareat ut interrogetur», quin id imponatur.
2. Dicasterium non propter meram provectam aetatem Rev.dam recurrentem amovit, sed propter incapacitatem ipsius Abbatissae instaurandi programmata auspicatae renovationis quorum necessitatem videre recusavit; quae gravis causa in amotione ab officio enixe patet ex longioribus negotiis inter Dicasterium et monasterium necnon ex visitationibus peractis.
3. Ubi comprobantur rationes graves ad amotionem ex officio durante munere, eaedam ad nominationem administratricis ad tempus indefinitum invocari possunt et debent.
4. Ius monialibus novam Abbatissam eligendi ad normam iuris proprii denegatum non est, in primis ex iure, quia, si Dicasterium Abbatissam ab officio amovere valet, evidenter etiam administratricem ob iustam causam imponere potest absque electione, et secundo ex facto, quia constat Rev.dam recurrentem officio Abbatissae reapse numquam renuntiavisse.
1. Non si può invocare la mancanza del diritto di difesa per il fatto che la ricorrente non è stata ascoltata dal competente Dicastero della Curia Romana prima dell’emanazione del decreto di rimozione, oppure perché non sono state ritenute valide le osservazioni del memoriale di difesa presentato dalla patrona; infatti lo stesso Dicastero ha fatto tutto secondo il can. 1738, che riconosce il diritto del ricorrente «di usare un avvocato o procuratore» e attribuisce anche al Superiore la facoltà di comandare che «il ricorrente compaia per l’interrogatorio», senza imporlo.
2. Il Dicastero non ha rimosso la Rev.da ricorrente per la mera età avanzata, ma per l’incapacità della stessa Abbadessa di instaurare i programmi dell’auspicato rinnovamento, la cui necessità rifiutava di vedere; questa grave causa appare vigorosamente nella rimozione dall’ufficio dai prolungati rapporti tra il Dicastero e il monastero come pure dalle visite effettuate.
3. Quando si comprovano gravi ragioni per la rimozione dall’ufficio mentre questo si svolge, le medesime ragioni si possono e si devono invocare per la nomina dell’amministrative a tempo indefinito.
4. Non è stato negato il diritto delle monache di eleggere la nuova Abbadessa a norma del diritto proprio, perché anzitutto, in diritto, se il Dicastero può rimuovere dall’ufficio l’Abbadessa, evidentemente può anche imporre senza elezione l’amministratrice per una causa giusta, e, in secondo luogo, perché, in fatto, consta che la Rev.da ricorrente in realtà non ha mai rinunciato all’ufficio di Abbadessa.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini