Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 26.06.1999, Prot. N. 27860/97 CA


Kläger Exc.mus Archiepiscopus X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Proprietatis bonorum
coram Agustoni
Inhalt Constare de violatione legis in decernendo.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1999, p. 938.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 115 § 3; 197-199; 1268-1270; 1303 § 1, n. 1
[CIC1917] 1511; 1544 § 1
Leitsätze
1. Fundatio est persona moralis institutionalis in Ecclesia, seu ens iuridicum, materialiter constans ex quodam instituto aut summa rerum, sive spiritualium sive materialium, constitutum ad determinatum finem religiosum vel caritativum permanenter assequendum, legibus seu statuto instructum. Huiusmodi institutum, utpote persona moralis, seu sui iuris, sive ex iure sive ab auctoritate ecclesiastica, obtinet capacitatem iuridicam, quam exercere valet modo ab ipso fundatore in lege constitutionis seu fundationis definito.
2. Ubi universitas bonorum alicuius fundationis constat aedificiis, planum est quod haec incolare possunt ipsi usufructuarii seu hi qui beneficiis afficiuntur, prout v. gr. accidit in seminariis, monasteriis et huiusmodi aedificiis, firma prorsus manente distinctione inter ipsam fundationem eiusque fructus et usufructuarios.
3. Ad bonam fidem relate ad praescriptionem quod attinet requiritur iudicium quo quis prudenter statuat rem quam possidet suam esse, vel saltem non alienam esse; unde sequitur quod v.gr. administrator nullo modo dominium seu proprietatem habet bonorum quae administrat, quia illa nomine alieno detinet (in casu valet coniectura iuxta quam praescriptio in discrimen adducitur si penes ipsum possessorem rei exstant instrumenta, litterae, et libri eam rem alienam esse perspicue perhibentes; quia quilibet scire, et intelligere praesumitur tenorem instrumentorum, et scripturarum, quae in archivo suo habet, eorum praesertim, quae iura sua concernunt, aut pertinent ad officium et administrationem).
4. Non datur transitus a neglecta obligatione reddendi rationem ad praescriptionem acquisitivam proprietatis, seu non datur transitus a praescriptione exstinctiva ad praescriptionem acquisitivam
5. Licitae praesumptiones conici possunt tantum ex factis certis, probatis ac determinatis, dum praesumptum de praesumpto non admittitur (in casu enim ex una parte adducitur, quin probetur, ignorantia; ex altera fingitur vitium aequiparandi, seu confundendi, usum diuturnum bonorum cum proprietate).
6. Archiepiscopus, quippe qui preces abbatissae ad vendendum commendavit, sive qua superior constitutus fundationis, sive qua iure piarum voluntatum fidelium custos, fecit, quin mutaret condicionem iuridicam communitatis monialium.
7. Cum Recurrentis Patronus haud adduxerit violationem legis in procedendo, nec concretum, seu reale damnum ex impugnata decisione allatum, de violatione legis in procedendo et damnis reparandis non est agendum.
1. La fondazione è una persona morale istituzionale nella Chiesa, ossia un ente giuridico, che costa moralmente di un certo istituto o una somma di cose, sia spirituali sia materiali, costituito per conseguire in modo permanente un determinato fine religioso o caritativo, dotato di leggi o di uno statuto. Un tale istituto, quale persona morale ossia autonoma, ottiene dal diritto o dall’autorità ecclesiastica la capacità giuridica che può esercitare nel modo stabilito dallo stesso fondatore nella legge di costituzione o di fondazione.
2. Quando l’insieme dei beni di una fondazione consta di edifici, è ovvio che gli stessi usufruttuarti o i beneficiari possono abitarli, come accade, per esempio, nei seminari, monasteri e edifici di questo tipo, rimanendo del tutto ferma la distinzione tra la stessa fondazione e i suoi frutti e usufruttuari.
3. Per quanto attiene alla buona fede funzionale alla prescrizione, si richiede il giudizio con il quale uno prudentemente stabilisca che la cosa che possiede sia sua, o almeno non di altri; dal che ne segue che l’amministratore, per esempio in nessun modo ha il dominio ossia la proprietà dei beni che amministra, perché li possiede a nome di altri (nel caso vale la presunzione secondo la quale la prescrizione non può essere addotta se presso il possessore della cosa si trovano documenti, lettere e libri che riportano in modo chiaro che la cosa è di altri; chiunque si presume che sappia e comprenda il tenore dei documenti e delle scritture che tiene nel suo archivio, di quelli soprattutto che concernono i propri diritti o appartengono all’ufficio e all’amministrazione).
4. Non si dà passaggio dalla obbligo trascurato di rendicontare alla prescrizione acquisitiva della proprietà, ossia non si dà passaggio dalla prescrizione estintiva alla prescrizione acquisitiva
5. Le presunzioni possono essere lecitamente formulate solo da fatti certi, provati e determinati, e così non si ammette una presunzione da un’altra presunzione (nel caso infatti da una parte si adduce, senza provare, l’ignoranza; dall’altra parte si immagina l’errore si equiparare o confondere l’uso prolungato dei beni con la proprietà).
6. L’arcivescovo, lui appunto che avallò la richiesta di vendita dell’abbadessa, lo fece sia in quanto costituito superiore della fondazione, sia in quanto custode per diritto delle pie volontà dei fedeli, senza che mutasse la condizione giuridica della comunità delle monache.
7. Dal momento che il patrono del ricorrente non ha addotto violazione di legge in procedendo e neppure un concreto, ossia reale, danno derivato dalla decisione impugnata, non si deve trattare della violazione della legge in procedendo e dei danni.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=356&lang=IT