University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum definitivum of 06.05.2000, Prot. N. 29208/98 CA


Petitioner Rev.dus X
Respondent Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Object Dimissionis
coram Schotte
Content Decretum Congressus reformandum non esse sed potius confirmandum.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 2000, pp. 894-895.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC can. 696 § 1
Legal Summary
1. Decretum Congressus agere debet tantummodo de illegitimitate vel minus decisionis competentis Curiae Romanae Dicasterii sive quoad proceduram sive quoad decisionem. Si ex stilo decreti videtur ibi interdum agi potius de dimissionis decreto lato quam de decreto quidem confirmatorio per Dicasterium pronuntiato, obliviscendum non est recurrentem decretum confirmatorium impugnavisse quia in eo explicite reiecta fuerant motiva quibus nisus ipse recurrens censebat decretum dimissionis invalidum esse. Eandem ob rationem etiam in recursu adversus Congressus decretum agi debet, per transennam, de iisdem motivis a decreto Dicasterii reiectis.
2. Quoad assertam bonam fidem ex parte recurrentis, quippe qui Superiorum praescripta sibi imposita illegitima teneret, excusatio reicienda est quia hoc modo sodalis sibi reservaret iudicium de illegitimitate praescriptorum vi voto oboedientiae impositorum, non obstantibus iudiciis contrariis ab ipsis Superioribus et etiam a competenti Curiae Romanae Dicasterio expressis necnon de eiusdem sodalis errore monitionibus.
Cf. maximae prot. n. 29280/98 CA – DC.
1. Il decreto del Congresso deve trattare solo dell’illegittimità o meno della decisione del competente Dicastero della Curia Romana sia quanto alla procedura sia quanto alla decisione. Se anche occasionalmente dal tenore del decreto pare che si tratti più del decreto di dimissione che del decreto appunto di conferma deciso dal Dicastero, non si deve dimenticare che il ricorrente ha impugnato il decreto di conferma per il fatto che in esso erano stati respinti i motivi in base ai quali il ricorrente riteneva che il decreto di dimissione fosse invalido. Parimenti anche nel ricorso avverso il decreto del Congresso si devono trattare, indirettamente, degli stessi motivi rigettati dal decreto del Dicastero.
2. Quanto all’asserita buona fede da parte del ricorrente, che appunto ritenesse illegittimi le disposizioni dei Superiori impostegli, la scusa deve essere rigettata perché in tal modo il membro si riserverebbe il giudizio di illegittimità delle disposizioni imposte in forza del voto di obbedienza, nonostante i giudizi contrari espressi dai Superiori stessi e anche dal competente Dicastero della Curia Romana, come pure i moniti in merito all’errore dello stesso membro.
Cf. massime prot. n. 29280/98 CA – DC.

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini