Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 06.05.2000, Prot. N. 29208/98 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Schotte
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse sed potius confirmandum.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 2000, pp. 894-895.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC can. 696 § 1
Leitsätze
1. Decretum Congressus agere debet tantummodo de illegitimitate vel minus decisionis competentis Curiae Romanae Dicasterii sive quoad proceduram sive quoad decisionem. Si ex stilo decreti videtur ibi interdum agi potius de dimissionis decreto lato quam de decreto quidem confirmatorio per Dicasterium pronuntiato, obliviscendum non est recurrentem decretum confirmatorium impugnavisse quia in eo explicite reiecta fuerant motiva quibus nisus ipse recurrens censebat decretum dimissionis invalidum esse. Eandem ob rationem etiam in recursu adversus Congressus decretum agi debet, per transennam, de iisdem motivis a decreto Dicasterii reiectis.
2. Quoad assertam bonam fidem ex parte recurrentis, quippe qui Superiorum praescripta sibi imposita illegitima teneret, excusatio reicienda est quia hoc modo sodalis sibi reservaret iudicium de illegitimitate praescriptorum vi voto oboedientiae impositorum, non obstantibus iudiciis contrariis ab ipsis Superioribus et etiam a competenti Curiae Romanae Dicasterio expressis necnon de eiusdem sodalis errore monitionibus.
Cf. maximae prot. n. 29280/98 CA – DC.
1. Il decreto del Congresso deve trattare solo dell’illegittimità o meno della decisione del competente Dicastero della Curia Romana sia quanto alla procedura sia quanto alla decisione. Se anche occasionalmente dal tenore del decreto pare che si tratti più del decreto di dimissione che del decreto appunto di conferma deciso dal Dicastero, non si deve dimenticare che il ricorrente ha impugnato il decreto di conferma per il fatto che in esso erano stati respinti i motivi in base ai quali il ricorrente riteneva che il decreto di dimissione fosse invalido. Parimenti anche nel ricorso avverso il decreto del Congresso si devono trattare, indirettamente, degli stessi motivi rigettati dal decreto del Dicastero.
2. Quanto all’asserita buona fede da parte del ricorrente, che appunto ritenesse illegittimi le disposizioni dei Superiori impostegli, la scusa deve essere rigettata perché in tal modo il membro si riserverebbe il giudizio di illegittimità delle disposizioni imposte in forza del voto di obbedienza, nonostante i giudizi contrari espressi dai Superiori stessi e anche dal competente Dicastero della Curia Romana, come pure i moniti in merito all’errore dello stesso membro.
Cf. massime prot. n. 29280/98 CA – DC.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=353&lang=IT