Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Decretum definitivum de 30.11.2002, Prot. N. 32238/01 CA


Autor D.nus X
Parte demandada Congregatio pro Clericis
Objeto Suppressionis paroeciae
coram Cacciavillan
Conteúdo Decretum Congressus reformandum non esse.
Notas Cf. L’attività della Santa Sede 2002, p. 850.
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
CIC can. 515 § 2
NS Art. 55; Art. 57 § 3
Máximas
1. Can. 515, § 2 minime requirit ipsius paroeciae supprimendae interventum in casu.
2. Assertus defectus iustae causae, ad suppressionem paroeciae quod attinet, nullatenus probatur ex eiusdem asserta bona condicione, cum suppressio etiam respicere possit paroeciam quae est in bona condicione. Eiusmodi enim in casibus res haud consideranda est attenta sola condicione paroeciae supprimendae, verum etiam condicione totius dioeceseos vel alicuius eiusdem partis.
3. Allata dubia circa rationes in decernenda suppressione paroeciae ab Ordinario habitas insinuant sed non probant, id est non demonstrant expositas rationes non esse veras seu non probant ullum nexum inter suppressionem paroeciae et assertum eiusdem finem sordidum.
1. Il can. 515, § 2 non richiede per nulla l’intervento della stessa parrocchia da sopprimere nel caso.
2. L’asserita mancanza di una giusta causa per la soppressione di una parrocchia non si prova per nulla a partire dalla sua buona asserita condizione, dal momento che la soppressione può anche riguardare una parrocchia in buona condizione. Infatti in questi casi non si deve considerare la cosa solo guardando alla condizione della parrocchia da sopprimere, ma anche alla condizione di tutta la diocesi o di una sua parte.
3. I dubbi addotti sulle ragioni che l’Ordinario ha avuto per decidere la soppressione della parrocchia, insinuano, ma non provano, cioè non dimostrano che le ragioni esposte non sono vere né provano un nesso tra la soppressione della parrocchia e il fine sordido della medesima.

Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini