Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 22.06.2002, Prot. N. 30447/99 CA


Kläger X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Iurium
coram Echevarría Rodríguez
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 2002, p. 850.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 54 § 2; 1734 §§ 1-2
Leitsätze
1. Quid et intra quos temporis terminos agere debeat qui se actu administrativo singulari gravatum esse contendat, praesupposita nempe recursus, minime consideranda sunt utpote merae formalitates; nam, ut recte animadvertit competens Curiae Romanae Dicasterium, «las normas de procedimiento tutelan los intereses de las dos partes en conflicto».
2. Rev.mus recurrens, qui iuris canonici imperitus dici nequit, nam munere functus est cancellarii atque assessoris de re legali in Curia, absente Ordinario, Nuntium Apostolicum adivit, qui quidem non est decreti auctor a quo petere debuisset decreti revocationem vel emendationem. Quapropter competens Curiae Romanae Dicasterium recte recursum hierarchicum reiecit ob omissam vel saltem sero propositam remonstrationem coram decreti auctorem.
3. Decretum legitime intimatum habetur si cum partium Patronis communicetur, quamvis eius notitia ad Recurrentem serius perveniat.
1. Che cosa ed entro quali termini temporali debba agire chi affermi di essere danneggiato da un atto amministrativo, ossia i presupposti del ricorso, non sono per nulla da considerare mere formalità; infatti, come rettamente osserva il competente Dicastero della Curia Romana, «le norme del procedimento tutelano gli interessi delle due parti in conflitto».
2. Il Rev.mo ricorrente, che non può dirsi inesperto di diritto canonico, dato che in curia ha svolto l’ufficio di cancelliere e di assessore in materia legale, mentre era assente l’Ordinario, si rivolse al Nunzio Apostolico, che proprio non è l’autore del decreto dal quale avrebbe dovuto chiedere la revoca o la correzione del decreto. Per questo il competente Dicastero della Curia Romana ha correttamente rigettato il ricorso gerarchico a motivo della omessa o almeno tardiva proposizione della rimostranza all’autore del decreto.
3. Un decreto si ha per legittimamente intimato quando è comunicato ai patroni delle parti, anche se la sua conoscenza pervenga più tardi al ricorrente.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=331&lang=IT