Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 03.07.2004, Prot. N. 32943/01 CA


Demandeur D.na X
Défendeur Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Objet Nullitatis constitutionis in personam iuridicam
coram Coccopalmerio
Contenu Decretum Congressus non esse reformandum.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 2004, p. 784.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 57; 1733; 1734-1735; 1737
Regolamento Generale della Curia Romana art. 135
art. 136 § 2
Arrêts
1. In casu decreti quod petitionem reicit vel in casu silentii, auctor petitionis, qui proinde, gravatum se putet, potest recursum proponere, in hac factispecie autem non ad decretum iam latum emendandum, sed ad decretum nondum latum obtinendum.
2. Contra praescriptum art. 136, § 2 Ordinationis generalis Romanae Curiae adhibitum (in casu competens Curiae Romanae Dicasterium responsionem sine die distulerat) recursus patent ad normam iuris, id est per beneficium novae audientiae vel/et recursus ad Signaturam Apostolicam, salvo utcumque manente recursu adversus silentium ad normam can. 57, § 2 constitutum.
3. Recursu ob terminos peremptorios elapsos reiecto, non pertinet ad Signaturam Apostolicam de merito videre adeo ut ex reiectionis decreto haudquaquam concludi possit rationes a recurrente allatas, ad meriti causae quod attinet, valere.
1. Nel caso di un decreto che rigetta la domanda o nel caso di silenzio, l’autore della domanda, che pertanto si senta gravato, può proporre ricorsoi , in questa fattospecie, non per la correzione di un decreto già emanato, ma per ottenere un decreto non ancora emanato.
2. Contro l’uso del prescritto dell’art. 136, § 2 del Regolamento Generale della Curia Romana (nel caso il competente Dicastero della Curia Romana aveva differito senza scadenza la risposta) sono possibili i ricorsi a norma del diritto, ossia il beneficio di nuova udienza o/e il ricorso alla Segnatura Apostolica, rimanendo comunque salvo il ricorso avverso il silenzio che si sia costituito a norma del can. 57, § 2.
3. Rigettato il ricorso per decorso dei termini perentori, non compete alla Segnatura Apostolica di giudicare del merito, così che dal decreto di rigetto non si possa assolutamente concludere che le ragioni portate dal ricorrente che riguardano il merito valgano.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini