Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 18.03.2006, Prot. N. 33170/02 CA


Demandeur Rev.da X
Défendeur Congregatio pro Ecclesiis Orientalibus
Objet Dimissionis
coram Davino
Contenu Decretum Congressus non est reformandum.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 2006, p. 725.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC can. 1625
NS art. 99 § 1; art. 114 §§ 2-3; art. 116
Arrêts
1. Tantummodo ad Signaturam Apostolicam spectat Patroni ex officio amotio vel renuntiationis acceptatio, haudquaquam vero ad recurrentem, qui utique alium Patronum ex fiducia, de eius consensu, sibi constituere potest ex albo advocatorum apud Curiam Romanam.
2. Contra praescriptum art. 99, § 1 Normarum Specialium, iuxta quod partes «possunt in iudicio stare solummodo per Patronum», speciose invocatur art. 114, §§ 2-3 earundem Normarum Specialium, ubi vero tantum agitur de facultate petendi vel instandi, non autem obtinendi ut recurrens possit ulteriorem scripturam memorialem porrigere vel ulteriora documenta exhibere.
3. Instructionis supplementum et exhibitio novorum documentorum prorsus excluduntur in casu recursus ad Collegium adversus recursus reiectionem, de qua in art. 116 Normarum Specialium. Qua de re recurrens ad rem inepte invocat normas servandas, casu quo recursus ad normam eiusdem art. 116 ad ulteriorem disceptationem admissus fuisset.
4. Nullius momenti est argumentum recurrentis se ob egestatem iter ad domum designatam arripere non posse, ideoque in casu oboedire non valere; tempore enim opportuno a Superioribus necessariam pecuniam pro itinere non petivit, quin immo clare manifestavit intentionem illam domum intra terminum statutum non adeundi, cum solummodo pro incertis futuris temporibus reversionem promitteret (in casu acta clare ostendunt recurrentem strenue noluisse iussis Superiorum acquiescere et legitime ei impositam domum petere).
5. Haud obstantibus repetitis instantiis recurrentis ad Summum Pontificem, instantiis ipsis nulla habetur responsio, unam si excipias, in qua per Secretariam Status declarabatur quaestionem de competentia esse Congregationis pro Ecclesiis Orientalibus. Quibus in adiunctis tenendum est consulendum haud esse SS.mo pro petitae gratiae concessione.
1. Solo alla Segnatura Apostolica spetta la rimozione e l’accettazione della rinuncia del Patrono d’ufficio, non invece al ricorrente, che senza dubbio può costituire dall’albo degli Avvocati presso la Curia Romana un altro Patrono di fiducia, con il suo assenso.
2. Contro il prescritto dell’art. 99, § 1 delle Norme Speciali, secondo il quale le parti «possono stare in giudizio solo tramite il Patrono», si invoca surrettiziamente l’art. 114, §§ 2-3 delle medesime Norme Speciali, dove però si tratta soltanto della facoltà di chiedere o di insistere, ,a non di ottenere che il ricorrente possa presentare un ulteriore memoriale o esibire altri documenti.
3. Il supplemento di istruzione e l’esibizione di nuovi documenti sono del tutto escluse nel caso di ricorso al Collegio avverso il rigetto del ricorso, di cui all’art. 116 delle Norme Speciali. Per questa ragione il ricorrente invoca inutilmente al riguardo le norme che devono essere osservate nel caso in cui il ricorso fosse stato ammesso all’ulteriore discussione a norma del medesimo art. 116.
4. Non ha alcun valore l’argomento del ricorrente, di non poter affrontare il viaggio fino alla casa assegnata in ragione della propria povertà e quindi di non poter obbedire nel caso; a tempo opportuno, infatti, egli non chiese il denaro necessario ai Superiori, anzi manifestò chiaramente l’intenzione di non raggiungere quella casa entro il termine stabilito, col promettere il ritorno solo in un incerto futuro (nel caso gli atti mostrano chiaramente che il ricorrente non ha mai voluto acconsentire agli ordini dei Superiori e raggiungere la casa legittimamente assegnatagli).
5. Nonostante ripetute istanze del ricorrente al Sommo Pontefice, non vi è stata alcuna risposta alle stesse istanze, eccetto una, nella quale attraverso la Segreteria di Stato si era dichiarato che la questione era di competenza della Congregazione per le Chiese Orientali. In queste circostanze si deve ritenere che non sia da consigliare il Sommo Pontefice in favore della concessione della grazia richiesta.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini