University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum definitivum of 18.03.2006, Prot. N. 33170/02 CA


Petitioner Rev.da X
Respondent Congregatio pro Ecclesiis Orientalibus
Object Dimissionis
coram Davino
Content Decretum Congressus non est reformandum.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 2006, p. 725.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC can. 1625
NS art. 99 § 1; art. 114 §§ 2-3; art. 116
Legal Summary
1. Tantummodo ad Signaturam Apostolicam spectat Patroni ex officio amotio vel renuntiationis acceptatio, haudquaquam vero ad recurrentem, qui utique alium Patronum ex fiducia, de eius consensu, sibi constituere potest ex albo advocatorum apud Curiam Romanam.
2. Contra praescriptum art. 99, § 1 Normarum Specialium, iuxta quod partes «possunt in iudicio stare solummodo per Patronum», speciose invocatur art. 114, §§ 2-3 earundem Normarum Specialium, ubi vero tantum agitur de facultate petendi vel instandi, non autem obtinendi ut recurrens possit ulteriorem scripturam memorialem porrigere vel ulteriora documenta exhibere.
3. Instructionis supplementum et exhibitio novorum documentorum prorsus excluduntur in casu recursus ad Collegium adversus recursus reiectionem, de qua in art. 116 Normarum Specialium. Qua de re recurrens ad rem inepte invocat normas servandas, casu quo recursus ad normam eiusdem art. 116 ad ulteriorem disceptationem admissus fuisset.
4. Nullius momenti est argumentum recurrentis se ob egestatem iter ad domum designatam arripere non posse, ideoque in casu oboedire non valere; tempore enim opportuno a Superioribus necessariam pecuniam pro itinere non petivit, quin immo clare manifestavit intentionem illam domum intra terminum statutum non adeundi, cum solummodo pro incertis futuris temporibus reversionem promitteret (in casu acta clare ostendunt recurrentem strenue noluisse iussis Superiorum acquiescere et legitime ei impositam domum petere).
5. Haud obstantibus repetitis instantiis recurrentis ad Summum Pontificem, instantiis ipsis nulla habetur responsio, unam si excipias, in qua per Secretariam Status declarabatur quaestionem de competentia esse Congregationis pro Ecclesiis Orientalibus. Quibus in adiunctis tenendum est consulendum haud esse SS.mo pro petitae gratiae concessione.
1. Solo alla Segnatura Apostolica spetta la rimozione e l’accettazione della rinuncia del Patrono d’ufficio, non invece al ricorrente, che senza dubbio può costituire dall’albo degli Avvocati presso la Curia Romana un altro Patrono di fiducia, con il suo assenso.
2. Contro il prescritto dell’art. 99, § 1 delle Norme Speciali, secondo il quale le parti «possono stare in giudizio solo tramite il Patrono», si invoca surrettiziamente l’art. 114, §§ 2-3 delle medesime Norme Speciali, dove però si tratta soltanto della facoltà di chiedere o di insistere, ,a non di ottenere che il ricorrente possa presentare un ulteriore memoriale o esibire altri documenti.
3. Il supplemento di istruzione e l’esibizione di nuovi documenti sono del tutto escluse nel caso di ricorso al Collegio avverso il rigetto del ricorso, di cui all’art. 116 delle Norme Speciali. Per questa ragione il ricorrente invoca inutilmente al riguardo le norme che devono essere osservate nel caso in cui il ricorso fosse stato ammesso all’ulteriore discussione a norma del medesimo art. 116.
4. Non ha alcun valore l’argomento del ricorrente, di non poter affrontare il viaggio fino alla casa assegnata in ragione della propria povertà e quindi di non poter obbedire nel caso; a tempo opportuno, infatti, egli non chiese il denaro necessario ai Superiori, anzi manifestò chiaramente l’intenzione di non raggiungere quella casa entro il termine stabilito, col promettere il ritorno solo in un incerto futuro (nel caso gli atti mostrano chiaramente che il ricorrente non ha mai voluto acconsentire agli ordini dei Superiori e raggiungere la casa legittimamente assegnatagli).
5. Nonostante ripetute istanze del ricorrente al Sommo Pontefice, non vi è stata alcuna risposta alle stesse istanze, eccetto una, nella quale attraverso la Segreteria di Stato si era dichiarato che la questione era di competenza della Congregazione per le Chiese Orientali. In queste circostanze si deve ritenere che non sia da consigliare il Sommo Pontefice in favore della concessione della grazia richiesta.

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini