Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 22.11.2008, Prot. N. 39225/06 CA


Kläger Fr. X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Versaldi
Inhalt Decretum Congressus non esse reformandum.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 2008, p. 614.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 689 § 3; 696 § 1; 702 § 2
Leitsätze
1. Ratione status salutis ab oboedientia excusante adducta, probandus est valetudinis status quo sodalis tempore dimissionis gaudebat, id est ab oboedientiae praecepto usque ad dimissionis decretum.
2. Natura morbi s.d. Alzheimer est progrediens, nempe in tempore evolvitur non tantummodo quantitative sed etiam qualitative. Initium morbi, quocumque modo et tempore inveniri possit, non secumfert per se et immediate dementiam, seu incapacitatem intelligendi et volendi, quae tantum in phasi finali inveniri potest attentis condicionibus uniuscuiusque subiecti. Natura autem progrediens morbi recto modo consideranda est, nempe a damno minore ad maius, non versa vice.
3. Opportunae investigationes faciendae sunt circa praesentem valetudinem sodalis dimissi et inde modum erga eum agendi ex parte Instituti iuxta aequitatem canonicam et caritatem evangelicam (cf. can. 702, § 2). Competentia autem hac de re vigilandi et controversias forte exortas solvendi pertinet ad competens Curiae Romanae Dicasterium.
1. Qualora si adduca come causa scusante della disobbedienza lo stato di salute, si deve provare lo stato di salute di cui godeva il sodale al tempo della dimissione, ossia dal decreto dell’obbedienza al decreto di dimissione.
2. La natura del cosiddetto morbo di Alzheimer è progressiva, si evolve cioè nel tempo non solo quantitativamente, ma anche qualitativamente. Il morbo all’inizio – in qualunque modo e tempo possa essere scoperto – non comporta di per sé e immediatamente la demenza, ossia l’incapacità di intendere e volere, che si può scoprire solo nella fase finale, secondo le condizioni di ciascun soggetto. La natura progressiva poi si deve considerare correttamente, sia dal minore al maggiore danno, non viceversa.
3. Si devono condurre opportune indagini circa la salute del sodale dimesso al momento presente e circa il conseguente modo di agire dell’istituto verso di lui secondo la equità canonica e la carità evangelica (cf. can. 702, § 2). La competenza poi di vigilare in questa materia e di risolvere eventuali controversie che nascano, appartiene al competente Dicastero della Curia Romana.
 Französisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=266&lang=IT