Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 29.02.2008, Prot. N. 38870/06 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Nicora
Inhalt Decretum Congressus non esse reformandum.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 2008, p. 613.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 601; 696 § 1; 697-700
Normae Speciales art. 116
Leitsätze
1. Ius defensionis ad normam iuris exercendum est et nihil ad rem refert si recurrens concretis possibilitatibus sese defendendi reapse oblatis tandem aliquando non uti malit.
2. Mutatio loci residentiae et muneris adimplendi a legitimo Superiore ob quamlibet iustam causam peti potest; recusatio sodalis hac in re, speciatim si agitur de praecepto vi voti oboedientiae imposito, habenda est uti gravis violatio eiusdem voti, quae quidem violatio oboedientiae in materia gravi causa habenda est canonica sufficiens pro dimissione.
3. Ad inoboedientiam excusandam non valet quod in instituto adhuc desunt concretae dispositiones ad apostolatum cum novo impetu reviviscendum, non obstantibus propositis ad rem in Capitulo generali probatis; nam non pertinet ad Signaturam Apostolicam videre de decisionibus in re a Superiore generali cum suo consilio latis, quippe quae ad eius discretionem pastoralem pertinent et extra obiectum causae manent.
4. Imputabilitas non imminuitur ob assertum conflictum conscientiae, ob defectum cognitionis propriae inoboedientiae necnon ob grave incommodum; haec vero argumenta admitti prorsus nequeunt, prae oculis habita tam recta doctrina de vita consecrata quam ratione agendi ipsius recurrentis, prouti haec ex actis apparet. In memoriam revocandum est s.d. grave incommodum in vita consecrata perdifficulter invocari posse, cum in eiusmodi vita sacrificia vi oboedientiae petita necessarie perpendenda sunt in harmonia cum tota deditione pro Christo et Ecclesia, quam sodalis libere assumpsit.
1. Il diritto di difesa si deve esercitare a norma del diritto e non rileva se il ricorrente alfine preferisca non usare delle concrete possibilità di fatto offertegli di difendersi.
2. Il cambio di residenza e di ufficio può essere chiesto per qualsiasi giusta causa dal legittimo Superiore; il diniego del sodale in questa materia, soprattutto se si tratta di precetto imposto in forza del voto di obbedienza, si deve considerare come grave violazione del medesimo voto e questa violazione dell’obbedienza in materia grave si deve considerare causa canonica sufficiente alla dimissione.
3. Non vale a scusare la disobbedienza il fatto che, nonostante le proposte approvate nel Capitolo generale, nell’istituto manchino tuttora disposizione concrete a incentivare nuovamente l’apostolato; non appartiene alla Segnatura Apostolica, infatti, vedere delle decisioni prese in materia dal Superiore generali con il suo consiglio, decisioni appunto che appartengono alla sua discrezionalità pastorale ed esulano dall’oggetto della causa.
4. L’imputabilità non è diminuita per il conflitto di coscienza, per la mancanza di coscienza della propria disobbedienza o per un grave incomodo; questi argomenti in realtà non possono per niente essere ammessi, se si considera sia la retta dottrina sulla vita consacrata sia il comportamento dello stesso ricorrente, come si desume dagli atti. Si deve ricordare che il cosiddetto grave incomodo ben difficilmente nella vita consacrata può essere invocato, dal momento che in questo genere di vita i sacrifici richiesti dall’obbedienza sono da valutare in armonia con la totale dedizione a Cristo e alla Chiesa, che il sodale ha liberamente assunto.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=262&lang=IT