University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum definitivum of 01.12.2009, Prot. N. 40869/08 CA


Petitioner Rev.mus X
Respondent Congregatio pro Clericis
Object Amissionis officii parochi ecclesiae cathedralis
coram Burke
Content Decretum Congressus non est reformandum
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 2009, 599
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC cann. 15 § 2; 35-37; 186; 538 §1; 1734 §§ 1-2
PB art. 123 § 2
Legal Summary
1. Remonstratione ob terminum peremptorium elapsum reiecta, competens Curiae Romanae Dicasterium nullatenus ad respondendum obligatum est et recte igitur idem Dicasterium recursum hierarchicum reicit ob inobservantiam termini peremptorii; gravis enim iniuria communitati christifidelium inferretur si actus administrativi singulares legitimae Auctoritatis ecclesiasticae diu incerti manerent eo quod etiam extra terminos lege statutos impugnari possent, debita diligentia haud servata (cf. ad rem Decretum definitivum diei 6 maii 1996, coram Agustoni, prot. n. 25500/94 CA).
2. Secundum constantem iurisprudentiam ignorantia termini peremptorii minime invocari potest quando debita defuit diligentia (in casu recurrens bene praeparatus erat ad Codicem Iuris Canonici consulendum et revera de praescriptis cann. 1732 et sequentium a quodam iurisperito per communicationem electronicam certior factus erat).
3. Ignorantia invocari nequit ob incertam decisionis naturam, litteris expressam, quia textus inscriptione decreti careat. Satis est textus litterarum, secundum normam cann. 35-37, clare actum administrativum singularem constituere (in casu litterae de decisione cessationis ab officio parochi ad determinatum tempus nominati cavebant, per nominationem quoque illico factam administratoris paroecialis).
4. Cum iam satis superque constet Dicasterium in recursu reiciendo legem haudquaquam violavisse, superfluum est ultra disserere de altera reiectionis ratione ab eodem Dicasterio adducta (in casu actus administrativus singularis exstitit, elapso termino nominationis ad officium parochi paroeciae cathedralis, intimatio cessationis recurrentis ab illo officio: minime requirebatur proinde procedura translationis vel amotionis parochi).
5. Nulla violatione legis demonstrata, quaestio de damnis reficiendis iuste praetermittenda est.
1. Rigettata la rimostranza a causa del termine perentorio trascorso, il competente Dicastero della Curia Romana non è per nulla obbligato a rispondere e perciò correttamente il medesimo Dicastero rigetta il ricorso gerarchico per l’inosservanza del termine perentorio; una grave ingiustizia infatti si inferirebbe alla comunità dei fedeli se gli atti amministrativi singolari della legittima Autorità ecclesiastica rimanessero a lungo incerti in quanto anche al di fuori dei termini stabiliti dalla legge, senza che sia osservata la dovuta diligenza, potessero essere impugnati (cf. al riguardo il decreto definitivo del 6 maggio 1996, coram Agustoni, prot. n. 25500/94 CA).
2. Secondo la costante giurisprudenza l’ignoranza del termine perentorio non si può assolutamente invocare quando è mancata la dovuta diligenza (nel caso il ricorrente era bene preparato per poter consultare il Codice di Diritto Canonico e di fatto era stato informato tramite posta elettronica da un esperto di diritto sui prescritti dei canoni 1732 e seguenti).
3. L’ignoranza non può essere invocata a causa della incerta natura della decisione, contenuta in una lettera il cui testo manchi della forma di decreto. È sufficiente che il testo della lettera, secondo la norma dei cann. 35-37, costituisca chiaramente un atto amministrativo singolare (nel caso la lettera riportava la decisione della cessazione dall’ufficio di parroco nominato a tempo determinato, con anche la nomina immediata dell’amministratore parrocchiale).
4. Se già consta abbondantemente che il Dicastero rigettando il ricorso non abbia assolutamente violato la legge, è superfluo trattare ancora dell’altra ragione di rigetto che il Dicastero ha addotto (nel caso l’atto amministrativo singolare consistette nella intimazione della cessazione dall’ufficio di parroco della cattedrale, dopo che era spirato il termine per il quale era stato nominato a quell’ufficio: non si richiedeva perciò la procedura di trasferimento o di rimozione del parroco).
5. Se non è dimostrata alcuna violazione della legge, la questione sui danni da riparare dev’essere giustamente tralasciata.
 French

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini