University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum definitivum of 14.05.2009, Prot. N. 40842/08 CA


Petitioner D.nus X
Respondent Congregatio pro Clericis
Object Suppressionis paroeciae X; Demolitionis ecclesiae
coram Versaldi
Content Decretum Congressus non est reformandum
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 2009, 599
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
PB art. 123 § 1;  
Normae Speciales art. 116
Legal Summary
1. Iuxta Signaturae Apostolicae praxim et iurisprudentiam legitimatione activa ad recursum contentiosum administrativum proponendum gaudent «ii tantum qui - vel directe vel per procuratorem legitime constitutum - coram Dicasterio Curiae Romanae egerunt» (Decretum Congressus diei 3 maii 1995, prot. n. 24388/93 CA). Nullius proinde momenti iuridici est ad praefatam legitimationem activam constituendam quod quis decreto impugnato sese opposuit, aliquod adiumentum aliis praebuit in variis instantiis parandis, tamquam notarius eorum remonstrationem subsignavit, transmissionem eorum recursus curavit, responsionem a Dicasterio flagitavit et eiusdem responsionem pro ipsis rogantibus recepit. Neque ad rem interest quod quis, adhuc pendente recursu hierarchico, a Signatura Apostolica responsiones interlocutorias ad suas instantias recepit (in casu Dicasterium ipsum, recursum hierarchicum reiciens, incidenter declaraverat D.num X non esse partem legitime recurrentem).
2. Ad recursum contentiosum administrativum proponendum satis non est quod quis se intentionem recurrendi patefacere adversus decretum Curiae Romanae Dicasterii, si et quatenus ipse de facto non facit.
3. Adversus decretum, quo Congressus recursum contentiosum administrativum ad disceptationem non admittit, ad Collegium recurrere tantum potest qui eundem recursum de facto proposuit (in casu recurrentes apud Dicasterium tantum intentionem recursum contentiosum administrativum proponendi patefecerant).
1. Secondo la prassi e la giurisprudenza della Segnatura Apostolica godono di legittimazione attiva a proporre ricorso contenzioso amministrativo «solo coloro che agirono – direttamente o per il tramite di un procuratore legittimamente costituito – di fronte al Dicastero della Curia Romana» (Decreto del Congresso del 3 maggio 1995, prot. n. 24388/93 CA). Non ha quindi alcuna rilevanza giuridica in ordine alla costituzione della legittimazione attiva che qualcuno si sia opposto al decreto impugnato, abbia offerto un certo aiuto ad altri nel preparare varie istanze, abbia sottoscritto come notaio la loro rimostranza, abbia provveduto alla trasmissione del loro ricorso, abbia insistito per la risposta da parte del Dicastero e abbia ricevuto la risposta del medesimo per gli stessi che l’avevano domandata. E neppure riguarda la cosa il fatto che qualcuno, pendente fino ad allora il ricorso gerarchico, abbia ricevuto dalla Segnatura Apostolica risposte interlocutorie alle sue istanze (nel caso lo stesso Dicastero, respingendo il ricorso gerarchico, incidentalmente aveva dichiarato che il Signor X non era parte legittimamente ricorrente).
2. Per proporre ricorso contenzioso amministrativo non basta che qualcuno manifesti l’intenzione di ricorrere contro un decreto di un Dicastero della Curia Romana, se e per quanto egli stesso poi di fatto non lo faccia.
3. Avverso il decreto, con il quale il Congresso non ammettere il ricorso contenzioso amministrativo alla discussione, può ricorrere al Collegio solo chi ha di fatto proposto lo stesso ricorso (nel caso i ricorrenti presso il Dicastero avevano manifestato solo l’intenzione di proporre ricorso contenzioso amministrativo).
 French

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini