Universidad Facultad de Derecho Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespuestas de la Sede ApostólicaDerecho particularDerecho propio / estatutosFuentes históricas del derecho canónicoJurisprudenciaAcuerdos internacionalesSitios webLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de búsquedaLinklistSitemapDocentesConocidos profesores del siglo XX
Jurisprudencia de la Signatura Apostólica en materia contencioso-administrativa
 
 

Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica
Decretum definitivum del 14.05.2009, Prot. N. 40842/08 CA


Actor D.nus X
Demandado Congregatio pro Clericis
Objeto Suppressionis paroeciae X; Demolitionis ecclesiae
coram Versaldi
Contenido Decretum Congressus non est reformandum
Notas Cf. L’attività della Santa Sede 2009, 599
Fuentes 
?
Legenda
 
Cánones del Código de 1983
Todos los cánones que pueden leerse en la parte in iure o en la parte in facto de las decisiones se indican en las fuentes.
Los cánones que son el objeto principal de la decisión o sobre los que la decisión establece un principio de interpretación se muestran en negrita.
Aparecen en cursiva los cánones del Código de 1983:
- que no aparecen en el texto de la decisión, pero que son tratados en la decisión;
- que corresponden a los cánones del Código de 1917, de los que trata la decisión (tomada anterior a 1983).

Otras fuentes
Se informa de todas las fuentes que pueden leerse en la parte in iure y en la parte in facto de las decisiones.
PB art. 123 § 1;  
Normae Speciales art. 116
Máximas
1. Iuxta Signaturae Apostolicae praxim et iurisprudentiam legitimatione activa ad recursum contentiosum administrativum proponendum gaudent «ii tantum qui - vel directe vel per procuratorem legitime constitutum - coram Dicasterio Curiae Romanae egerunt» (Decretum Congressus diei 3 maii 1995, prot. n. 24388/93 CA). Nullius proinde momenti iuridici est ad praefatam legitimationem activam constituendam quod quis decreto impugnato sese opposuit, aliquod adiumentum aliis praebuit in variis instantiis parandis, tamquam notarius eorum remonstrationem subsignavit, transmissionem eorum recursus curavit, responsionem a Dicasterio flagitavit et eiusdem responsionem pro ipsis rogantibus recepit. Neque ad rem interest quod quis, adhuc pendente recursu hierarchico, a Signatura Apostolica responsiones interlocutorias ad suas instantias recepit (in casu Dicasterium ipsum, recursum hierarchicum reiciens, incidenter declaraverat D.num X non esse partem legitime recurrentem).
2. Ad recursum contentiosum administrativum proponendum satis non est quod quis se intentionem recurrendi patefacere adversus decretum Curiae Romanae Dicasterii, si et quatenus ipse de facto non facit.
3. Adversus decretum, quo Congressus recursum contentiosum administrativum ad disceptationem non admittit, ad Collegium recurrere tantum potest qui eundem recursum de facto proposuit (in casu recurrentes apud Dicasterium tantum intentionem recursum contentiosum administrativum proponendi patefecerant).
1. Secondo la prassi e la giurisprudenza della Segnatura Apostolica godono di legittimazione attiva a proporre ricorso contenzioso amministrativo «solo coloro che agirono – direttamente o per il tramite di un procuratore legittimamente costituito – di fronte al Dicastero della Curia Romana» (Decreto del Congresso del 3 maggio 1995, prot. n. 24388/93 CA). Non ha quindi alcuna rilevanza giuridica in ordine alla costituzione della legittimazione attiva che qualcuno si sia opposto al decreto impugnato, abbia offerto un certo aiuto ad altri nel preparare varie istanze, abbia sottoscritto come notaio la loro rimostranza, abbia provveduto alla trasmissione del loro ricorso, abbia insistito per la risposta da parte del Dicastero e abbia ricevuto la risposta del medesimo per gli stessi che l’avevano domandata. E neppure riguarda la cosa il fatto che qualcuno, pendente fino ad allora il ricorso gerarchico, abbia ricevuto dalla Segnatura Apostolica risposte interlocutorie alle sue istanze (nel caso lo stesso Dicastero, respingendo il ricorso gerarchico, incidentalmente aveva dichiarato che il Signor X non era parte legittimamente ricorrente).
2. Per proporre ricorso contenzioso amministrativo non basta che qualcuno manifesti l’intenzione di ricorrere contro un decreto di un Dicastero della Curia Romana, se e per quanto egli stesso poi di fatto non lo faccia.
3. Avverso il decreto, con il quale il Congresso non ammettere il ricorso contenzioso amministrativo alla discussione, può ricorrere al Collegio solo chi ha di fatto proposto lo stesso ricorso (nel caso i ricorrenti presso il Dicastero avevano manifestato solo l’intenzione di proporre ricorso contenzioso amministrativo).
 francés

Autor de las máximas (en latín) y de la versión italiana: © G. Paolo Montini