University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Sententia definitiva of 29.11.2017, Prot. N. 50273/15 CA


Petitioner Rev.dus X
Respondent Congregatio pro Clericis
Object Exercitii ministerii
coram Versaldi
Publication IC 60/120 (2020) 843-852
Download
Translations hisp., IC 60/120 (2020) 843-852
Content Constare de violatione legis in decernendo.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC cann. 57; 384; 1740; 1741, n. 3
Legal Summary
1. Cum Summus Pontifex, gratia remissionis in terminos ad recursum hierarchicum concessa, causam Signaturae Apostolicae definiendam deferat, videndum est de legitimitate decreti, ab Ordinario lati, decisione competentis Curiae Romanae Dicasterii tamquam silentio seu inertia ad normam can. 57 considerata: «Responsum praesumitur negativum, ad propositionem ulterioris recursus quod attinet».
2. Desertio officii paroecialis in pactum deducta inter Episcopum invitantem et sacerdotem acceptantem haud necessario implicat vetitum ministerium sacerdotale alibi vel serius exercendi.
3. Illegitimitate laborat restrictio ministerii sacerdotalis, si constat servatam non esse proportionis rationem, quae semper servari debet, inter acta et decreta.
4. Insufficiens evadit ratio ab Episcopo adducta ad ministerium sacerdotale severius restringendi, scandalum nimirum seu periculum reincidentiae: ex absolutione ab accusationibus periculum illud praevideri rationabiliter nequit, eo magis quod sacerdos quasdam imprudentias olim commissas agnovit atque ab iisdem paenituit.
5. Pariter aequa atque legitima ratio haud exstat, opinionis nimirum publicae adversantis metus; opinionem enim publicam facile quis moliri potest et eo minus opinio illa accusationum probationem sufficere potest (a quibus accusationibus ceterum sacerdos sive canonice sive civiliter extra culpam positus est).
6. Interventus Episcopi, ministerium sacerdotale in casu ita graviter restringens, sacerdotem absque defensione relinquit, eius bonam famam reparandam haud curat, hoc modo praeter suam voluntatem oppositioni ingravescenti favens. Et quidem dum ius cavet de officio Episcopi erga sacerdotem dioecesi adscriptum gravibus culpis iniuste accusatum necnon de eiusdem officio rectae conscientiae fidelium efformandae erga innocentem sacerdotem iniuste accusatum, eo magis si contra sacerdotem motus struatur famosus.
1. Nel caso in cui il Sommo Pontefice, dopo aver concessa la grazia della restituzione nei termini per il ricorso gerarchico, affida la definizione della causa alla Segnatura Apostolica, si deve vedere della legittimità della decisione data dall’Ordinario, considerando la decisione del competente Dicastero della Curia Romana quale silenzio o inerzia a norma del can. 57: «La risposta si presume negativa in relazione alla proposta dell’ulteriore ricorso».
2. La rinuncia all’ufficio parrocchiale concordata tra Vescovo che la sollecitava e sacerdote che l’ha accettata, non necessariamente implica la proibizione di esercitare altrove o in seguito il ministero sacerdotale.
3. È affetta da illegittimità la restrizione del ministero sacerdotale se consta che non é stata osservata la proporzione, che sempre si deve osservare, tra atti e decreti.
4. Lo scandalo o il pericolo di reincidenza è ragione insufficiente addotta dal Vescovo per restringere alquanto severamente il ministero sacerdotale: per l’assoluzione dalle accuse quel pericolo non può essere ragionevolmente previsto, tanto più che il sacerdote ha riconosciuto alcune imprudenze un tempo commesse e di esse si è pentito.
5. Il timore dell’opinione pubblica contraria non è ugualmente una ragione equa e legittima; chiunque infatti può facilmente montare l’opinione pubblica e molto meno quella opinione pubblica può costituire prova sufficiente delle accuse (d’altronde il sacerdote è stato canonicamente e civilmente scagionato da queste accuse).
6. L’intervento del Vescovo, che nel caso restringa così gravemente il ministero sacerdotale, lascia il sacerdote senza difesa, non cura la riparazione della sua buona fama, favorendo in tal modo – contro la sua volontà – la montante opposizione. E ciò mentre il diritto tratta del dovere del Vescovo verso un sacerdote incardinato ingiustamente accusato di gravi colpe come pure del dovere di formare la retta coscienza dei fedeli di fronte ad un sacerdote innocente ingiustamente accusato, tanto più se contro il sacerdote si forma un movimento diffamatorio.
 German - Spanish - French - Portughese
Comments R. Rodríguez-Ocaña, «El control judicial del principio de proporcionalidad en los actos administrativos», IC 60/120 (2020) 853-867


Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini