University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Sententia definitiva of 27.03.1993, Prot. N. 22221/90 CA


Petitioner Rev.dus X
Respondent Administratio Patrimonii Sedis Apostolicae
Object Restitutionis in integrum adversus Sententiam huius Supremi Tribunalis
coram Mercieca
Publication ME 133 (2018) 385-392; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 554-568
Download
Translations angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 554-568: ME 133 (2018) 392-400
Content Restitutionen in integrum concedendam esse adversus partem Sententiae qua statutum est non constare de violatione legis in decernendo.
Notes Cf. etiam prot. n. 18707/86 CA et prot. n. 22113/90 CA.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC cann. 11; 63 § 1; 1628; 1629, 1°; 1641, 4°; 1645 § 1; 1645 § 2; 1645 § 2, n. 2; 1648
Legal Summary
1. A decisione pronuntiata a Tribunali Supremo Signaturae Apostolicae, non datur locus appellationi (cf. cann. 1629, n. 1; 1641, n. 4). Attamen non excluduntur remedia extraordinaria ubi revera constet de manifesta iniustitia (cf. can. 1645, § 1).
2. «De iniustitia autem manifesto constare non censetur, nisi [...] postea detecta fuerint
documenta, quae facta nova et contrariam decisionem exigentia indubitanter probent» (cf. can. 1645, § 2, n. 2). Documentum postea detectum habetur si recurrens nequivit cognoscere eius valorem ac pondus ante notitiam publicationis sententiae.
3. Non habetur vitium subreptionis (can. 63, § 1) si non probatur auctoritatem positivo actu voluntatis substantialiter intendisse, in casu, quod fuerat obiectum assertae reticentiae (in casu nulla facta est investigatio ex parte auctoritatis ecclesiasticae ad rem. Insuper eadem auctoritas recurrenti viam optionis offerebat, quae certe componi nequit si de asserta invaliditate rescripti ob subreptionem agatur).
4. Non habetur vitium subreptionis (can. 63, § 1) si constat auctoritatem ecclesiasticam passim exceptiones concedere circa ea quae asseruntur de stilo Curiae ad validitatem in precibus exprimenda essent.
1. Non vi è appello dalla decisione pronunziata dal Supremo Tribunale della Segnatura Apostolica (cf. cann. 1629, n. 1; 1641, n. 4). Non si escludono tuttavia rimedi straordinari se consta veramente di una manifesta ingiustizia (cf. can. 1645, § 1).
2. «Non si ritiene che consti palesemente l’ingiustizia, se non quando […] furono in seguito scoperti documenti che dimostrano senza incertezza fatti nuovi e che esigono una decisione contraria» (cf. can. 1645, § 2, n. 2). Si ritiene documento in seguito scoperto se il ricorrente non poté riconoscere il suo valore e la sua rilevanza prima di aver avuto conoscenza della sentenza.
3. Non si ha surrezione (can. 63, § 1) se non si prova che l’autorità con positivo atto di volontà abbia inteso, nel caso, ciò che è stato oggetto dell’asserita reticenza (nel caso l’autorità ecclesiastica non ha fatto alcuna ricerca sul punto. Inoltre la stessa autorità offriva al ricorrente una opzione, che non può certo comporsi con l’invalidità asserita del rescritto per surrezione).
4. Non si ha surrezione (can. 63, § 1) se consta che l’autorità ecclesiastica talvolta concede eccezioni circa le condizioni che si asseriscono per la validità necessarie secondo lo stile curiale da esprimere nella domanda.

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini