Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Sententia definitiva du 27.03.1993, Prot. N. 22221/90 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Administratio Patrimonii Sedis Apostolicae
Objet Restitutionis in integrum adversus Sententiam huius Supremi Tribunalis
coram Mercieca
Publication ME 133 (2018) 385-392; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 554-568
Download
Traductions angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 554-568: ME 133 (2018) 392-400
Contenu Restitutionen in integrum concedendam esse adversus partem Sententiae qua statutum est non constare de violatione legis in decernendo.
Notes Cf. etiam prot. n. 18707/86 CA et prot. n. 22113/90 CA.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 11; 63 § 1; 1628; 1629, 1°; 1641, 4°; 1645 § 1; 1645 § 2; 1645 § 2, n. 2; 1648
Arrêts
1. A decisione pronuntiata a Tribunali Supremo Signaturae Apostolicae, non datur locus appellationi (cf. cann. 1629, n. 1; 1641, n. 4). Attamen non excluduntur remedia extraordinaria ubi revera constet de manifesta iniustitia (cf. can. 1645, § 1).
2. «De iniustitia autem manifesto constare non censetur, nisi [...] postea detecta fuerint
documenta, quae facta nova et contrariam decisionem exigentia indubitanter probent» (cf. can. 1645, § 2, n. 2). Documentum postea detectum habetur si recurrens nequivit cognoscere eius valorem ac pondus ante notitiam publicationis sententiae.
3. Non habetur vitium subreptionis (can. 63, § 1) si non probatur auctoritatem positivo actu voluntatis substantialiter intendisse, in casu, quod fuerat obiectum assertae reticentiae (in casu nulla facta est investigatio ex parte auctoritatis ecclesiasticae ad rem. Insuper eadem auctoritas recurrenti viam optionis offerebat, quae certe componi nequit si de asserta invaliditate rescripti ob subreptionem agatur).
4. Non habetur vitium subreptionis (can. 63, § 1) si constat auctoritatem ecclesiasticam passim exceptiones concedere circa ea quae asseruntur de stilo Curiae ad validitatem in precibus exprimenda essent.
1. Non vi è appello dalla decisione pronunziata dal Supremo Tribunale della Segnatura Apostolica (cf. cann. 1629, n. 1; 1641, n. 4). Non si escludono tuttavia rimedi straordinari se consta veramente di una manifesta ingiustizia (cf. can. 1645, § 1).
2. «Non si ritiene che consti palesemente l’ingiustizia, se non quando […] furono in seguito scoperti documenti che dimostrano senza incertezza fatti nuovi e che esigono una decisione contraria» (cf. can. 1645, § 2, n. 2). Si ritiene documento in seguito scoperto se il ricorrente non poté riconoscere il suo valore e la sua rilevanza prima di aver avuto conoscenza della sentenza.
3. Non si ha surrezione (can. 63, § 1) se non si prova che l’autorità con positivo atto di volontà abbia inteso, nel caso, ciò che è stato oggetto dell’asserita reticenza (nel caso l’autorità ecclesiastica non ha fatto alcuna ricerca sul punto. Inoltre la stessa autorità offriva al ricorrente una opzione, che non può certo comporsi con l’invalidità asserita del rescritto per surrezione).
4. Non si ha surrezione (can. 63, § 1) se consta che l’autorità ecclesiastica talvolta concede eccezioni circa le condizioni che si asseriscono per la validità necessarie secondo lo stile curiale da esprimere nella domanda.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini