Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 27.03.1993, Prot. N. 22221/90 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Administratio Patrimonii Sedis Apostolicae
Gegenstand Restitutionis in integrum adversus Sententiam huius Supremi Tribunalis
coram Mercieca
Fundstelle ME 133 (2018) 385-392; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 554-568
Download
Übersetzungen angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 554-568: ME 133 (2018) 392-400
Inhalt Restitutionen in integrum concedendam esse adversus partem Sententiae qua statutum est non constare de violatione legis in decernendo.
Anmerkungen Cf. etiam prot. n. 18707/86 CA et prot. n. 22113/90 CA.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 11; 63 § 1; 1628; 1629, 1°; 1641, 4°; 1645 § 1; 1645 § 2; 1645 § 2, n. 2; 1648
Leitsätze
1. A decisione pronuntiata a Tribunali Supremo Signaturae Apostolicae, non datur locus appellationi (cf. cann. 1629, n. 1; 1641, n. 4). Attamen non excluduntur remedia extraordinaria ubi revera constet de manifesta iniustitia (cf. can. 1645, § 1).
2. «De iniustitia autem manifesto constare non censetur, nisi [...] postea detecta fuerint
documenta, quae facta nova et contrariam decisionem exigentia indubitanter probent» (cf. can. 1645, § 2, n. 2). Documentum postea detectum habetur si recurrens nequivit cognoscere eius valorem ac pondus ante notitiam publicationis sententiae.
3. Non habetur vitium subreptionis (can. 63, § 1) si non probatur auctoritatem positivo actu voluntatis substantialiter intendisse, in casu, quod fuerat obiectum assertae reticentiae (in casu nulla facta est investigatio ex parte auctoritatis ecclesiasticae ad rem. Insuper eadem auctoritas recurrenti viam optionis offerebat, quae certe componi nequit si de asserta invaliditate rescripti ob subreptionem agatur).
4. Non habetur vitium subreptionis (can. 63, § 1) si constat auctoritatem ecclesiasticam passim exceptiones concedere circa ea quae asseruntur de stilo Curiae ad validitatem in precibus exprimenda essent.
1. Non vi è appello dalla decisione pronunziata dal Supremo Tribunale della Segnatura Apostolica (cf. cann. 1629, n. 1; 1641, n. 4). Non si escludono tuttavia rimedi straordinari se consta veramente di una manifesta ingiustizia (cf. can. 1645, § 1).
2. «Non si ritiene che consti palesemente l’ingiustizia, se non quando […] furono in seguito scoperti documenti che dimostrano senza incertezza fatti nuovi e che esigono una decisione contraria» (cf. can. 1645, § 2, n. 2). Si ritiene documento in seguito scoperto se il ricorrente non poté riconoscere il suo valore e la sua rilevanza prima di aver avuto conoscenza della sentenza.
3. Non si ha surrezione (can. 63, § 1) se non si prova che l’autorità con positivo atto di volontà abbia inteso, nel caso, ciò che è stato oggetto dell’asserita reticenza (nel caso l’autorità ecclesiastica non ha fatto alcuna ricerca sul punto. Inoltre la stessa autorità offriva al ricorrente una opzione, che non può certo comporsi con l’invalidità asserita del rescritto per surrezione).
4. Non si ha surrezione (can. 63, § 1) se consta che l’autorità ecclesiastica talvolta concede eccezioni circa le condizioni che si asseriscono per la validità necessarie secondo lo stile curiale da esprimere nella domanda.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=211&lang=IT