Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Sententia definitiva de 16.12.1989, Prot. N. 18707/86 CA


Autor Rev.dus X
Parte demandada Administratio Patrimonii Sedis Apostolicae
Objeto Iurium
coram Palazzini
Publicação ME 133 (2018) 353-360; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 525-541
Download
Traduções angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 525-541; ME 133 (2018) 361-369
Conteúdo Non constat de violatione legis in procedendo; constat de violatione legis in decernendo quoad iura quae ex translatione derivant; non constat de violatione legis in decernendo quoad iura quae ex nominatione proveniunt.
Notas Cf. etiam prot. n. 22113/90 CA et prot. n. 22221/90 CA.
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
CIC cann. 63 § 1; 126
Máximas
1. Habetur vitium subreptionis (cf. can. 63, § 1) in precibus quoties auctoritas competens per subreptionem in errorem inducta est et quidem in errorem qui recidit in condicionem sine qua non (in casu candidatus modo æquivoco suam condicionem exposuit tempore quo Congregatio vigilantior facta erat ad indebitum cumulum munerum vitandum, et iam præparavit declarationem ad rem. Id evincitur etiam ex modo agendi Congregationis, quæ, statim ac edocta facta est de duplici munere intervenit).1. Si ha nella domanda vizio di surrezione (cf. can. 63, § 1) ogniqualvolta l’autorità competente dalla surrezione è indotta in errore e in un errore che ricade in una condizione sine qua non (nel caso il candidato espose la sua condizione in modo equivoco quando già la Congregazione si era fatti alquanto vigilante per evitare un indebito cumulo di uffici e già preparava una dichiarazione al riguardo. Ciò si evince anche dalla reazione della Congregazione che è intervenuta non appena accortasi del duplice incarico).

Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini