University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum Secretarii of 30.03.2012, Prot. N. 45271/11 CA


Petitioner D.nus J.A. de Ybarra e Ybarra
Respondent Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Object Dimissionis
Download
Content Petitio restitutionis in integrum in limine reicitur.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC cann. 221; 654; 1641, n. 4; 1642 § 1; 1645 §§ 1-2; 1645 § 2, n. 2; 1645 § 2, n. 5; 1646
PB art. 108 § 1;  
LP art. 91;  
Sententia a Tribunali Cardinalium die 24 ianuarii 1953 lata (cf. AAS 45 [1953] 765ss.)
Legal Summary
1. In rem iudicatam transit decisio quae in parte dispositiva habetur; tantum in dubio recurrendum est ad concordatam dubii formulam ac, si res adhuc incerta manet, ad integrum sententiae textum, semper tamen ad decisionem elucidandam, quae in rem iudicatam transiit.
2. Praescripta tam severa habentur (cf. etiam can. 1646, §§ 1-2 de termino ad restitutionem in integrum petendam), quin sit ambigendum de favore iuris quo res iudicata gaudet, immo de praesumptione veritatis, adeo ut argumenta quae adversus adducuntur certitudine morali gaudere debeant atque, hac certitudine non adepta, petitio restitutionis in integrum reici debeat.
3. Contendi nequit violatam supremam, plenam, immediatam et universalem potestatem Romani Pontificis, cum reiectus sit recursus hierarchicus ad Curiam Romanam.
4. Frustra contenditur Sententiam Cardinalium interpretari non posse, quae valorem habet legis; quotidie enim iudices ecclesiastici cuiuscumque ordinis et gradus interpretantur leges, etiam eas quae ab Ipso Summo Pontifice promulgatae sunt.
5. Ut violatio habeatur generalis facultatis fidelium iura ad normam can. 221 vindicandi, illa facultas respicere debet «iura, quibus in Ecclesia gaudent» et praeterea legitime et «ad normam iuris» exerceri; abyssus patet inter assertam violationem et probationem iuris non mere processualis evidenter neglecti.
1. Passa in cosa giudicata la decisione contenuta nella parte dispositiva (della sentenza); solamente in caso di dubbio si deve ricorrere alla formula di concordanza del dubbio e, se la cosa rimane ancora incerta, al testo integrale della sentenza, sempre comunque allo scopo di chiarire la decisione passata in cosa giudicata.
2. Vi sono prescritti così rigidi (cf. anche il can. 1646, §§ 1-2 sul termine entro il quale si può chiedere la restitutio in integrum), che non c’è spazio per dubitare del favore del diritto di cui gode la cosa giudicata, anzi della presunzione di verità, così che gli argomenti addotti debbano godere di certezza morale e, questa certezza non raggiunta, la domanda di restitutio in integrum debba essere rigettata.
3. Per il rigetto di un ricorso gerarchico rivolto alla Curia Romana non si può obiettare che sia stata violata la suprema, piena, immediata e universale potestà del Romano Pontefice.
4. Inutilmente si obietta che la Sentenza Cardinalizia non possa essere interpretata, avendo valore di legge; ogni giorno, infatti, i giudici ecclesiastici di ogni ordine e grado interpretano le leggi, anche quelle promulgate dallo stesso Sommo Pontefice.
5. Perché si dia violazione della facoltà generale dei fedeli di rivendicare i diritti a norma del can. 221, quella facoltà deve riguardare «i diritti dei quali godono nella Chiesa» e inoltre essere esercitata legittimamente e «a norma del diritto»; è evidente la distanza tra l’asserita violazione e la prova di un diritto non meramente processuale evidentemente trascurato.
 German - French

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini