Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Decretum Congressus de 09.06.1970, Prot. N. 124/69 CA


Autor Rev.dus X
Parte demandada S. Congregatio pro Clericis
Objeto Iurium
Publicação Apoll 43 (1970) 526-530
IC 12/23 (1972) 56-58
LE IV, n. 3867
Per 60 (1971) 333-337
Download
Conteúdo De provisione parochi renuntiantis. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
CIC can. 1743
[CIC1917] 2150 § 3 2154; 2155; 2161 § 2; 2161 § 3;  
Decretum «Maxima cura» can. 28 § 3;  
Ecclesiae Sanctae I, n. 20 § 1
Máximas
1. Parochus renuntiare sub condicione non potest, quia Litterae Apostolicae motu proprio datae Ecclesiae Sanctae (n. 20, § 1) can. 2150, § 3 abrogaverunt. Quam ob rem pactum seu contractus inter Ordinarium et parochum renuntiantem hac de re ex iuris praescripto excluditur.
2. Non potest Ordinarius loci dioecesim vel Institutum dioecesanum obligare ut parocho renuntianti solvat usque ad mortem determinatam pensionem quae erogatur solummodo sacerdotibus a quolibet munere solutis, etiamsi renuntians aliunde habeat media necessaria ad congruam sustentationem.
3. Nomine legis non solum Codicis praescriptum intellegitur, sed etiam pacta conventa seu contractus, quod et Signatura Apostolica admittit (in casu refertur ad decretum diei 6 aprilis 1920, in AAS 12 [1920] 257).
1. Il parroco non può rinunciare sotto condizione perché il motu proprio Ecclesiae Sanctae (n. 20, § 1) ha abrogato il can. 2150, § 3. Di conseguenza si esclude in ragione dello stesso prescritto del diritto un patto o un contratto in materia tra l’Ordinario e il parroco che rinuncia.
2. Non può l’Ordinario del luogo obbligare la diocesi o l’instituto diocesano a pagare ad un parroco che rinuncia fino alla morte la pensione che viene erogata solo ai sacerdoti che non hanno alcun ufficio, anche se il parroco che rinuncia riceva da altre fonti mezzi necessari per un congruo sostentamento.
3. Con la denominazione di legge non si intende solo un prescritto del Codice, ma anche patti convenuti e contratti, ciò che anche la Segnatura Apostolica ammette (nel caso si fa riferimento al decreto del 6 aprile 1920, in AAS 12 [1920] 257).
 inglês

Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini