Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum Congressus du 09.06.1970, Prot. N. 124/69 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur S. Congregatio pro Clericis
Objet Iurium
Publication Apoll 43 (1970) 526-530
IC 12/23 (1972) 56-58
LE IV, n. 3867
Per 60 (1971) 333-337
Download
Contenu De provisione parochi renuntiantis. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC can. 1743
[CIC1917] 2150 § 3 2154; 2155; 2161 § 2; 2161 § 3;  
Decretum «Maxima cura» can. 28 § 3;  
Ecclesiae Sanctae I, n. 20 § 1
Arrêts
1. Parochus renuntiare sub condicione non potest, quia Litterae Apostolicae motu proprio datae Ecclesiae Sanctae (n. 20, § 1) can. 2150, § 3 abrogaverunt. Quam ob rem pactum seu contractus inter Ordinarium et parochum renuntiantem hac de re ex iuris praescripto excluditur.
2. Non potest Ordinarius loci dioecesim vel Institutum dioecesanum obligare ut parocho renuntianti solvat usque ad mortem determinatam pensionem quae erogatur solummodo sacerdotibus a quolibet munere solutis, etiamsi renuntians aliunde habeat media necessaria ad congruam sustentationem.
3. Nomine legis non solum Codicis praescriptum intellegitur, sed etiam pacta conventa seu contractus, quod et Signatura Apostolica admittit (in casu refertur ad decretum diei 6 aprilis 1920, in AAS 12 [1920] 257).
1. Il parroco non può rinunciare sotto condizione perché il motu proprio Ecclesiae Sanctae (n. 20, § 1) ha abrogato il can. 2150, § 3. Di conseguenza si esclude in ragione dello stesso prescritto del diritto un patto o un contratto in materia tra l’Ordinario e il parroco che rinuncia.
2. Non può l’Ordinario del luogo obbligare la diocesi o l’instituto diocesano a pagare ad un parroco che rinuncia fino alla morte la pensione che viene erogata solo ai sacerdoti che non hanno alcun ufficio, anche se il parroco che rinuncia riceva da altre fonti mezzi necessari per un congruo sostentamento.
3. Con la denominazione di legge non si intende solo un prescritto del Codice, ma anche patti convenuti e contratti, ciò che anche la Segnatura Apostolica ammette (nel caso si fa riferimento al decreto del 6 aprile 1920, in AAS 12 [1920] 257).
 anglais

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini