Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum Congressus vom 09.06.1970, Prot. N. 124/69 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei S. Congregatio pro Clericis
Gegenstand Iurium
Fundstelle Apoll 43 (1970) 526-530
IC 12/23 (1972) 56-58
LE IV, n. 3867
Per 60 (1971) 333-337
Download
Inhalt De provisione parochi renuntiantis. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC can. 1743
[CIC1917] 2150 § 3 2154; 2155; 2161 § 2; 2161 § 3;  
Decretum «Maxima cura» can. 28 § 3;  
Ecclesiae Sanctae I, n. 20 § 1
Leitsätze
1. Parochus renuntiare sub condicione non potest, quia Litterae Apostolicae motu proprio datae Ecclesiae Sanctae (n. 20, § 1) can. 2150, § 3 abrogaverunt. Quam ob rem pactum seu contractus inter Ordinarium et parochum renuntiantem hac de re ex iuris praescripto excluditur.
2. Non potest Ordinarius loci dioecesim vel Institutum dioecesanum obligare ut parocho renuntianti solvat usque ad mortem determinatam pensionem quae erogatur solummodo sacerdotibus a quolibet munere solutis, etiamsi renuntians aliunde habeat media necessaria ad congruam sustentationem.
3. Nomine legis non solum Codicis praescriptum intellegitur, sed etiam pacta conventa seu contractus, quod et Signatura Apostolica admittit (in casu refertur ad decretum diei 6 aprilis 1920, in AAS 12 [1920] 257).
1. Il parroco non può rinunciare sotto condizione perché il motu proprio Ecclesiae Sanctae (n. 20, § 1) ha abrogato il can. 2150, § 3. Di conseguenza si esclude in ragione dello stesso prescritto del diritto un patto o un contratto in materia tra l’Ordinario e il parroco che rinuncia.
2. Non può l’Ordinario del luogo obbligare la diocesi o l’instituto diocesano a pagare ad un parroco che rinuncia fino alla morte la pensione che viene erogata solo ai sacerdoti che non hanno alcun ufficio, anche se il parroco che rinuncia riceva da altre fonti mezzi necessari per un congruo sostentamento.
3. Con la denominazione di legge non si intende solo un prescritto del Codice, ma anche patti convenuti e contratti, ciò che anche la Segnatura Apostolica ammette (nel caso si fa riferimento al decreto del 6 aprile 1920, in AAS 12 [1920] 257).
 Englisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=174&lang=IT