Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum Congressus du 15.12.1970, Prot. N. 1123/69 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur S. Congregatio pro Doctrina Fidei
Diocèse Romana
Publication Apoll 44 (1971) 34-38
IC 12/23 (1972) 63-64
LE IV, n. 3933
Per 60 (1971) 343-348
Download
Contenu Admittitur recursus ad Collegium adversus decisionem, qua Congressus recursum non admisit ad disceptationem.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
Normae Speciales art. 116, comma alterum
Arrêts
1. Recursu adversus decretum reiectionis in Congressu latum proposito, Collegium non debet videre de ipsa legis violatione, sed tantummodo de illegitimitate actus impugnati: an scilicet recursus sit non destitutus quolibet legitimo fundamento.
2. Quam ob rem recursus ad Collegium non potest fieri cum iisdem, id est nullo adducto novo argumento. Haec admissio recursus, ex una parte videretur quaedam capitis diminutio Congressus, qui de facto impar semper fieret ad definitive decernendum super simplici fumo boni iuris recursus; ex altera parte decisio definitiva super hac quaestione semper deferenda esset Collegio. Haec admissio insuper celeritati processus administrativi officeret.
3. Congressus, perpensis novis argumentis a recurrente allatis, potest: a) vel admittere recursum ad Collegium contra suum reiectionis decretum, agnoscens non esse amplius manifestum defectum fundamenti; b) vel iterum reiicere recursum, declarando ipsum adhuc carere manifesto fundamento; c) vel, in dubio, remittere recursum ad Collegium, quod in eadem sessione decernere debet de illegitimitate vel minus decisionis impugnatae, nisi probationes causae videantur ulteriorem instructionem expostulare.
4. Collegio utcumque competit solvere dubium: An constet de iure recurrendi in casu, et consequenter de illegitimitate actus impugnati.
Cf. maximae prot. n. 1123/69 CA - SD
1. Proposto ricorso contro il decreto di rigetto dato in Congresso, il Collegio non deve giudicare della stessa violazione di legge, ma solo della illegittimità dell’atto impugnato: se cioè il ricorso non sia destituito di qualsiasi fondamento.
2. Di conseguenza il ricorso al Collegio non può avvenire con i medesimi (argomenti), ossia senza addurre alcun nuovo argomento. Una tale ammissione del ricorso, da una parte apparirebbe una svalutazione del Congresso, che di fatto sempre sarebbe incapace di decidere definitivamente del mero fondamento del ricorso; dall’altra parte la decisione definitiva su questa questione sarebbe sempre da deferire al Collegio. Questa ammissione inoltre contrasterebbe con la celerità del processo amministrativo.
3. Il Congresso, valutati i nuovi argomenti addotti dal ricorrente, può: a) ammettere il ricorso al Collegio contro il suo decreto di rigetto, riconoscendo che non più manifesta la mancanza di fondamento; b) rigettare di nuovo il ricorso, dichiarando che tuttora manca manifestamente di fondamento; c) in caso di dubbio rimettere il ricorso al Collegio, che nella medesima sessione dovrà decidere della illegittimità o meno della decisione impugnata, a meno che le prove addotte non sembrino richiedere un’ulteriore istruzione.
4. Al Collegio comunque compete di risolvere il dubbio: Se consti del diritto di ricorrere nel caso, e conseguentemente dell’illegittimità dell’atto impugnato.
Cf. massime prot. n. 1123/69 CA - SD

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini