Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum Congressus vom 15.12.1970, Prot. N. 1123/69 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei S. Congregatio pro Doctrina Fidei
Diözese Romana
Fundstelle Apoll 44 (1971) 34-38
IC 12/23 (1972) 63-64
LE IV, n. 3933
Per 60 (1971) 343-348
Download
Inhalt Admittitur recursus ad Collegium adversus decisionem, qua Congressus recursum non admisit ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
Normae Speciales art. 116, comma alterum
Leitsätze
1. Recursu adversus decretum reiectionis in Congressu latum proposito, Collegium non debet videre de ipsa legis violatione, sed tantummodo de illegitimitate actus impugnati: an scilicet recursus sit non destitutus quolibet legitimo fundamento.
2. Quam ob rem recursus ad Collegium non potest fieri cum iisdem, id est nullo adducto novo argumento. Haec admissio recursus, ex una parte videretur quaedam capitis diminutio Congressus, qui de facto impar semper fieret ad definitive decernendum super simplici fumo boni iuris recursus; ex altera parte decisio definitiva super hac quaestione semper deferenda esset Collegio. Haec admissio insuper celeritati processus administrativi officeret.
3. Congressus, perpensis novis argumentis a recurrente allatis, potest: a) vel admittere recursum ad Collegium contra suum reiectionis decretum, agnoscens non esse amplius manifestum defectum fundamenti; b) vel iterum reiicere recursum, declarando ipsum adhuc carere manifesto fundamento; c) vel, in dubio, remittere recursum ad Collegium, quod in eadem sessione decernere debet de illegitimitate vel minus decisionis impugnatae, nisi probationes causae videantur ulteriorem instructionem expostulare.
4. Collegio utcumque competit solvere dubium: An constet de iure recurrendi in casu, et consequenter de illegitimitate actus impugnati.
Cf. maximae prot. n. 1123/69 CA - SD
1. Proposto ricorso contro il decreto di rigetto dato in Congresso, il Collegio non deve giudicare della stessa violazione di legge, ma solo della illegittimità dell’atto impugnato: se cioè il ricorso non sia destituito di qualsiasi fondamento.
2. Di conseguenza il ricorso al Collegio non può avvenire con i medesimi (argomenti), ossia senza addurre alcun nuovo argomento. Una tale ammissione del ricorso, da una parte apparirebbe una svalutazione del Congresso, che di fatto sempre sarebbe incapace di decidere definitivamente del mero fondamento del ricorso; dall’altra parte la decisione definitiva su questa questione sarebbe sempre da deferire al Collegio. Questa ammissione inoltre contrasterebbe con la celerità del processo amministrativo.
3. Il Congresso, valutati i nuovi argomenti addotti dal ricorrente, può: a) ammettere il ricorso al Collegio contro il suo decreto di rigetto, riconoscendo che non più manifesta la mancanza di fondamento; b) rigettare di nuovo il ricorso, dichiarando che tuttora manca manifestamente di fondamento; c) in caso di dubbio rimettere il ricorso al Collegio, che nella medesima sessione dovrà decidere della illegittimità o meno della decisione impugnata, a meno che le prove addotte non sembrino richiedere un’ulteriore istruzione.
4. Al Collegio comunque compete di risolvere il dubbio: Se consti del diritto di ricorrere nel caso, e conseguentemente dell’illegittimità dell’atto impugnato.
Cf. massime prot. n. 1123/69 CA - SD

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=168&lang=IT