Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Sententia definitiva du 12.12.1972, Prot. N. 324/69 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur S. Congregatio Concilii
Diocèse Amalphitan.
Objet Iurium
coram Staffa
Publication Apoll 46 (1973) 315-323
LE V, n. 4157
Per 62 (1973) 597-606
P.V. Pinto, Diritto amministrativo canonico, 398-403
P.V. Pinto, La giustizia amministrativa, 261-268
Download
Contenu Constat de violatione legis in decernendo.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
[CIC1917] 1499 § 2; 1508; 1511; 1518; 1519; 1649; 1653 § 2; 1653 § 5;  
Concordatum diei 16 februarii 1818 inter Sanctam Sedem et Regnum utriusque Siciliae art. 12; art. 13; art. 14; art. V Memorandum;  
REU art. 106
Arrêts
1. Parum prodest sibi ius proprietatis tribuere, nisi actus iuridicus ponatur quo praescriptio interrumpitur. Nam possessio e iusta causa seu titulo derivata et continua interrumpitur per actum iuridicum v.g. citationem, quo quis dominium suum repetat aut quomodocumque ius possessoris in dubium vocet.
2. Quoties decisio administrativa non fuit impugnata intra terminos a lege praescriptos, et administratus, ut iterum ingrediatur terminos quos infructuose decurrere permiserit, petitionem exhibet Auctoritati administrativae, et haec eam simpliciter reiciit hac sola de causa, quod rei iam ante a provisum fuerat, huiusmodi pronuntiatio, simpliciter declarans controversiam iam fuisse decisam, non est iuridice impugnabilis.
E contra quoties Auctoritas administrativa, cum impugnatam videat suam decisionem, processum aperiat, qui perveniat ad alterum decretum, hoc decretum etsi confirmativum, est «un provvedimento nuovo», igitur impugnabile (in casu recurrens post prius decretum competentis Curiae Romanae Dicasterii haud iners fuit, nam ad Summum Pontificem recurrit, cuius voluntate petitio remissa est ad idem Dicasterium, quia argumenta adducta «non sembrerebbero immeritevoli» considerationis. Quod Dicasterium «esaminate le ragioni esposte contro la nota risoluzione» rationeque habita «delle recenti precisazioni», pervenit ad edendum decretum quod, licet vocari possit confirmativum, prout cum praecedente congruit, novum definit tamen processum administrativum).
1. Non giova attribuirsi la proprietà se non si pone un atto giuridico con il quale si interrompe la prescrizione. Infatti il possesso derivato da giusta causa o titolo, e continuo si interrompe grazie a un atto giuridico, per esempio la citazione, con il quale qualcuno rivendichi la propria proprietà o in qualunque modo ponga in dubbio il diritto del possessore.
2. Ogni volta che una decisione amministrativa non fu impugnata entro i termini prescritti dalla legge, e l’amministrato, al fine di rientrare nei termini che la lasciato inutilmente trascorrere, presenta la domanda all’autorità amministrativa, e questa semplicemente la respinge per la sola ragione che si era già provveduto prima alla cosa, ebbene questa pronunzia, dichiarando semplicemente che la controversia era già stata decisa, non è giuridicamente impugnabile.
Al contrario ogni volta che l’autorità amministrativa, constatata l’impugnazione della propria decisione, apra un procedimento che pervenga ad un altro decreto, ebbene questo decreto benché confermativo, è un «provvedimento nuovo», impugnabile perciò (nel caso il ricorrente dopo il primo decreto del competente Dicastero della Curia Romana non fu inerte; ricorse infatti al Sommo Pontefice, per la cui volontà la domanda è stata rimessa allo stesso Dicastero, perché gli argomenti addotti «non sembrerebbero immeritevoli» di considerazione. Questo Dicastero «esaminate le ragioni esposte contro la nota risoluzione» e tenuto conto «delle recenti precisazioni», giunse alla emanazione di un decreto che, anche se può essere denominato confermativo per il fatto che corrisponde al precedente, tuttavia definisce un nuovo procedimento amministrativo).

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini