University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Sententia definitiva of 12.12.1972, Prot. N. 324/69 CA


Petitioner Rev.dus X
Respondent S. Congregatio Concilii
Diocese Amalphitan.
Object Iurium
coram Staffa
Publication Apoll 46 (1973) 315-323
LE V, n. 4157
Per 62 (1973) 597-606
P.V. Pinto, Diritto amministrativo canonico, 398-403
P.V. Pinto, La giustizia amministrativa, 261-268
Download
Content Constat de violatione legis in decernendo.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
[CIC1917] 1499 § 2; 1508; 1511; 1518; 1519; 1649; 1653 § 2; 1653 § 5;  
Concordatum diei 16 februarii 1818 inter Sanctam Sedem et Regnum utriusque Siciliae art. 12; art. 13; art. 14; art. V Memorandum;  
REU art. 106
Legal Summary
1. Parum prodest sibi ius proprietatis tribuere, nisi actus iuridicus ponatur quo praescriptio interrumpitur. Nam possessio e iusta causa seu titulo derivata et continua interrumpitur per actum iuridicum v.g. citationem, quo quis dominium suum repetat aut quomodocumque ius possessoris in dubium vocet.
2. Quoties decisio administrativa non fuit impugnata intra terminos a lege praescriptos, et administratus, ut iterum ingrediatur terminos quos infructuose decurrere permiserit, petitionem exhibet Auctoritati administrativae, et haec eam simpliciter reiciit hac sola de causa, quod rei iam ante a provisum fuerat, huiusmodi pronuntiatio, simpliciter declarans controversiam iam fuisse decisam, non est iuridice impugnabilis.
E contra quoties Auctoritas administrativa, cum impugnatam videat suam decisionem, processum aperiat, qui perveniat ad alterum decretum, hoc decretum etsi confirmativum, est «un provvedimento nuovo», igitur impugnabile (in casu recurrens post prius decretum competentis Curiae Romanae Dicasterii haud iners fuit, nam ad Summum Pontificem recurrit, cuius voluntate petitio remissa est ad idem Dicasterium, quia argumenta adducta «non sembrerebbero immeritevoli» considerationis. Quod Dicasterium «esaminate le ragioni esposte contro la nota risoluzione» rationeque habita «delle recenti precisazioni», pervenit ad edendum decretum quod, licet vocari possit confirmativum, prout cum praecedente congruit, novum definit tamen processum administrativum).
1. Non giova attribuirsi la proprietà se non si pone un atto giuridico con il quale si interrompe la prescrizione. Infatti il possesso derivato da giusta causa o titolo, e continuo si interrompe grazie a un atto giuridico, per esempio la citazione, con il quale qualcuno rivendichi la propria proprietà o in qualunque modo ponga in dubbio il diritto del possessore.
2. Ogni volta che una decisione amministrativa non fu impugnata entro i termini prescritti dalla legge, e l’amministrato, al fine di rientrare nei termini che la lasciato inutilmente trascorrere, presenta la domanda all’autorità amministrativa, e questa semplicemente la respinge per la sola ragione che si era già provveduto prima alla cosa, ebbene questa pronunzia, dichiarando semplicemente che la controversia era già stata decisa, non è giuridicamente impugnabile.
Al contrario ogni volta che l’autorità amministrativa, constatata l’impugnazione della propria decisione, apra un procedimento che pervenga ad un altro decreto, ebbene questo decreto benché confermativo, è un «provvedimento nuovo», impugnabile perciò (nel caso il ricorrente dopo il primo decreto del competente Dicastero della Curia Romana non fu inerte; ricorse infatti al Sommo Pontefice, per la cui volontà la domanda è stata rimessa allo stesso Dicastero, perché gli argomenti addotti «non sembrerebbero immeritevoli» di considerazione. Questo Dicastero «esaminate le ragioni esposte contro la nota risoluzione» e tenuto conto «delle recenti precisazioni», giunse alla emanazione di un decreto che, anche se può essere denominato confermativo per il fatto che corrisponde al precedente, tuttavia definisce un nuovo procedimento amministrativo).

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini