Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum Praefecti du 28.01.1974, Prot. N. 4846/73 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur S. Congregatio pro Clericis
Diocèse Pisauren.
Objet Remotionis
Publication Apoll 47 (1974) 395-399
LE V. n. 4265
ME 99 (1974) 131-134
Per 64 (1975) 328-334
P.V. Pinto, La giustizia amministrativa, 345-349
Download
Traductions angl., Digest VIII, 1128-1133
Contenu Recursus declaratur desertus.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
[CIC1917] 1718; 1736; 1915; 1923; 2146 § 3;  
Normae Speciales art. 102 § 2; art. 106 § 3; art. 120
Arrêts
1. Grave adest discrimen, quoad peremptionem instantiae, inter actorem, qui tribunal adit ad sua iura vindicanda, et recurrentem contra actum Auctoritatis ecclesiasticae. Sane, relate ad priorem, viget principium quod privatum interesse eum sollicitum reddere debeat: quodsi ignavus manserit, sibi imputet. Tantummodo ne lites apertae in indefinitum tempus maneant ius statuit terminos sat latos peremptionis. Status rerum omnino diversus habetur quando impetitur actus administrativus, qui tangit vitam et ordinem communitatis.
2. Ita bene intelligitur quomodo Normae Speciales exigant ut normae generales de processibus ita accomodentur «ut quam maxime consulatur illi brevitati, quam praeseferre debent processus celebrandi coram Sectione altera Signaturae Apostolicae» (art. 120), atque Cardinali Praefecto necnon Secretario facultatem conferant «terminos fatales» constituendi (cf. art. 102, § 2). In quo processu applicatur quoque illa dispositio generalis cuiuscumque iuris processualis, iuxta quam qui citatoriam schedam recipere recuset, legitime citatus habeatur (in casu recurrens deliberate usus est systhemate non acceptandi intimationes Signaturae Apostolicae, quoad patronum sibi constituendi et cautionem solvendam, conscius se tali machinatione posse impedire decisionem; qua de re recursus desertus declaratur).
3. Ad hoc ut recursus contentiosus administrativus efficaciam sortiatur, debet referre rationes quibus nititur, leges quae violatae asseruntur et conclusiones. Et quidem merito, quia recursus his elementis carens, inutilis evadit quia indagatio circa illegitimitatem decreti non potest peragi ex officio (in casu recursus ipse haud completus est in elementis essentialibus; nam nullo modo indicat quaenam sint leges violatae in decreto amotionis).
1. C’è una notevole differenza, quanto alla perenzione dell’istanza, tra l’attore che adisce il tribunale per rivendicare i propri diritti, e il ricorrente contro un atto dell’Autorità ecclesiastica. Quanto all’attore, giustamente vige il principio che l’interesse privato lo debba rendere sollecito: se rimane inerte lo imputi a se stesso; unicamente perché le controversie non rimangano pendenti per un tempo indeterminato il diritto stabilisce termini di perenzione piuttosto estesi. La situazione è del tutto di diversa quando si impugna un atto amministrativo, che tocca la vita e l’ordine della comunità.
2. Così si comprende bene la ragione per la quale le Normae Speciales richiedano che le norme generali sui processi si adattino «per provvedere quanto più possibile a quella brevità che devono presentare i processi da celebrare presso la Sezione seconda della Segnatura Apostolica» (art. 120), e conferiscano al Cardinale Prefetto e al Segretario la facoltà di costituire «termini perentori» (cf. art. 102, § 2). In questo processo si applica anche quella disposizione generale di ogni diritto processuale, secondo la quale chi rifiuta di ricevere una citazione, si consideri legittimamente citato (nel caso il ricorrente ha volutamente usato del sistema di non accettare le notificazioni della Segnatura Apostolica, relative alla costituzione del patrono e al pagamento della cauzione, conscio che con tale stratagemma poteva impedire la decisione; per questo il ricorso è dichiarato deserto).
3. Perché il ricorso contenzioso amministrativo sortisca efficacia, deve riportare le ragioni sulle quale si fonda, le leggi che si affermano violate e le conclusioni. E ciò giustamente, perché un ricorso che manchi di questi elementi risulta inutile perché la verifica circa la illegittimità del decreto non può avvenire ex officio (nel caso il ricorso stesso non è completo negli elementi essenziali; infatti non indica in alcun modo quali siano le leggi violate nel decreto di rimozione).

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini