Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum Praefecti vom 28.01.1974, Prot. N. 4846/73 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei S. Congregatio pro Clericis
Diözese Pisauren.
Gegenstand Remotionis
Fundstelle Apoll 47 (1974) 395-399
LE V. n. 4265
ME 99 (1974) 131-134
Per 64 (1975) 328-334
P.V. Pinto, La giustizia amministrativa, 345-349
Download
Übersetzungen angl., Digest VIII, 1128-1133
Inhalt Recursus declaratur desertus.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
[CIC1917] 1718; 1736; 1915; 1923; 2146 § 3;  
Normae Speciales art. 102 § 2; art. 106 § 3; art. 120
Leitsätze
1. Grave adest discrimen, quoad peremptionem instantiae, inter actorem, qui tribunal adit ad sua iura vindicanda, et recurrentem contra actum Auctoritatis ecclesiasticae. Sane, relate ad priorem, viget principium quod privatum interesse eum sollicitum reddere debeat: quodsi ignavus manserit, sibi imputet. Tantummodo ne lites apertae in indefinitum tempus maneant ius statuit terminos sat latos peremptionis. Status rerum omnino diversus habetur quando impetitur actus administrativus, qui tangit vitam et ordinem communitatis.
2. Ita bene intelligitur quomodo Normae Speciales exigant ut normae generales de processibus ita accomodentur «ut quam maxime consulatur illi brevitati, quam praeseferre debent processus celebrandi coram Sectione altera Signaturae Apostolicae» (art. 120), atque Cardinali Praefecto necnon Secretario facultatem conferant «terminos fatales» constituendi (cf. art. 102, § 2). In quo processu applicatur quoque illa dispositio generalis cuiuscumque iuris processualis, iuxta quam qui citatoriam schedam recipere recuset, legitime citatus habeatur (in casu recurrens deliberate usus est systhemate non acceptandi intimationes Signaturae Apostolicae, quoad patronum sibi constituendi et cautionem solvendam, conscius se tali machinatione posse impedire decisionem; qua de re recursus desertus declaratur).
3. Ad hoc ut recursus contentiosus administrativus efficaciam sortiatur, debet referre rationes quibus nititur, leges quae violatae asseruntur et conclusiones. Et quidem merito, quia recursus his elementis carens, inutilis evadit quia indagatio circa illegitimitatem decreti non potest peragi ex officio (in casu recursus ipse haud completus est in elementis essentialibus; nam nullo modo indicat quaenam sint leges violatae in decreto amotionis).
1. C’è una notevole differenza, quanto alla perenzione dell’istanza, tra l’attore che adisce il tribunale per rivendicare i propri diritti, e il ricorrente contro un atto dell’Autorità ecclesiastica. Quanto all’attore, giustamente vige il principio che l’interesse privato lo debba rendere sollecito: se rimane inerte lo imputi a se stesso; unicamente perché le controversie non rimangano pendenti per un tempo indeterminato il diritto stabilisce termini di perenzione piuttosto estesi. La situazione è del tutto di diversa quando si impugna un atto amministrativo, che tocca la vita e l’ordine della comunità.
2. Così si comprende bene la ragione per la quale le Normae Speciales richiedano che le norme generali sui processi si adattino «per provvedere quanto più possibile a quella brevità che devono presentare i processi da celebrare presso la Sezione seconda della Segnatura Apostolica» (art. 120), e conferiscano al Cardinale Prefetto e al Segretario la facoltà di costituire «termini perentori» (cf. art. 102, § 2). In questo processo si applica anche quella disposizione generale di ogni diritto processuale, secondo la quale chi rifiuta di ricevere una citazione, si consideri legittimamente citato (nel caso il ricorrente ha volutamente usato del sistema di non accettare le notificazioni della Segnatura Apostolica, relative alla costituzione del patrono e al pagamento della cauzione, conscio che con tale stratagemma poteva impedire la decisione; per questo il ricorso è dichiarato deserto).
3. Perché il ricorso contenzioso amministrativo sortisca efficacia, deve riportare le ragioni sulle quale si fonda, le leggi che si affermano violate e le conclusioni. E ciò giustamente, perché un ricorso che manchi di questi elementi risulta inutile perché la verifica circa la illegittimità del decreto non può avvenire ex officio (nel caso il ricorso stesso non è completo negli elementi essenziali; infatti non indica in alcun modo quali siano le leggi violate nel decreto di rimozione).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=152&lang=IT