Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Sententia definitiva du 23.02.1974, Prot. N. 3334/72 CA


Demandeur Rev. Parochus X
Défendeur S. Congregatio pro Clericis
Diocèse Clavaren.
Objet Subtractionis aedificiorum paroecialium
coram Tabera
Publication P.V. Pinto, Diritto amministrativo canonico, 430-432
P.V. Pinto, La giustizia amministrativa, 300-304
Download
Contenu Constat de violatione legis sive in procedendo sive in decernendo.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
[CIC1917] 464 § 2; 1529
Arrêts
1. Errores sive in procedendo sive in decernendo obiective et in facto, seu in ipso actu administrativo considerandi sunt, scilicet in elementis essentialibus quibus actus administrativus componitur et vim iuridicam obtinet, non autem intentionem Superioris, quamvis optimam, inspiciendo, qui vel iure utitur non congruo vel legem applicat non aptam.
2. Ordinarius, servatis quidem de iure servandis, beneficium paroeciale dismembrare potest, bonaque eius pro congrua parte transferre; at Ordinarius, utiles et secundos effectus quaerens, instrumenta incongruentia usurpans, falsam viam carpit, errando ergo, bona quidem fide, in procedendo et in decernendo.
3. Pia domus de qua in can. 464, § 2, id est pia domus quam Ordinarius a cura parochi subducere legitime possit, non habetur si exemptio de qua non sit in favorem personarum inibi habitantes, immo eodem decreto exemptionis in usum detur non in finem religionis vel caritatis sed rusticationis causa.
1. Gli errori sia in procedendo sia in decernendo devono essere considerati oggettivamente e nel fatto, ossia nello stesso atto amministrativo, il che significa negli elementi essenziali dei quali l’atto amministrativo è composto e dai quali ottiene forza giuridica, non invece volgendo l’attenzione all’intenzione (ancorché ottima) del Superiore, che usa di un diritto non appropriato o applica una legge non idonea.
2. L’Ordinario, osservato naturalmente ciò che per diritto deve essere osservato, può dismembrare un beneficio parrocchiale e trasferire proporzionatamente i suoi beni patrimoniali; l’Ordinario tuttavia che, pur perseguendo risultati utili e favorevoli, si serve di strumenti inindonei, prende una via falsa, errando perciò, certo in buona fede, in procedendo e in decernendo.
3. Non si dà una pia domus di cui nel can. 464, § 2, ossia una pia domus che l’Ordinario possa legittimamente sottrarre alla cura del parroco, se l’esenzione di cui in oggetto non sia in favore delle persone che lì vi abitano, anzi nello stesso decreto di esenzione si dia in uso non per un fine di religione o di carità ma per destinarla a casa di vacanze.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini