Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum Congressus du 17.03.1983, Prot. N. 14220/82 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur S. Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Diocèse Mexicana
Objet Dimissionis
Publication W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 87-91
LE VI, n. 4961
G. Lobina, «La motivazione dei decreti amministrativi», ME 108 (1983) 285-287
Download
Traductions angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 87-91
Contenu Recursus non admittitur ad disceptationem.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC can. 703
[CIC1917] 101; 105
653
Arrêts
1. In can. 653 agitur de casu pro quo non praescribitur ordinaria ratio procedendi et remissio ad saeculum non est vera et definitiva dimissio sed potius temporanea et provisoria dispositio ad praecavendum damnum religionis, dum definitiva decisio ad Sanctam Sedem pertinet.
2. Quando agitur de consensu Consilii acquirendo, nulla subscriptio ex parte consiliariorum necessaria est, quia unicus auctor decisionis est Superior.
3. Decisio impugnata, cum lata fuerit ad normam sive iuris communis sive iuris specialis (cf. can. 653), cui sodalis per professionem religiosam sponte se subiecit, nullum ius nec famam et iura humana ipsius sodalis laedit.
4. Intempestiva editio ex parte Congregationis pro Religiosis et Institutis Saecularibus – post scilicet 15 menses – illegitima haberi nequit, cum nullibi praescribatur terminus intra quem Dicasterium decisionem de qua in can. 653 ferre debet (in casu causa intempestivitatis, a recurrente denuntiatae, fuit spes resipiscentiae ex parte illius).
5. Quaevis exceptio circa assertum contemptum iuris defensionis adduci nequit attento can. 653 et perspectis gravitate ac publicitate facti.
6. Causa motiva impugnatae decisionis de qua in can. 653 invenitur in gravi periculo scandali externi (in casu agitur de furto ingentis summae ex arca cuiusdam Collegii cum minis incusationis apud magistratus civiles contra Institutum religiosum).
1. Il can. 653 riguarda un caso per il quale non si prescrive l’ordinaria procedura e nel quale la espulsione non è una vera e definitiva dimissione, ma piuttosto una temporanea e provvisoria disposizione volta ad evitare un danno per l’istituto religioso, mentre spetta alla Santa sede la definitiva decisione.
2. Quando si tratta del consenso da ottenere dal Consiglio, non è necessaria alcuna firma da parte dei consiglieri, perché l’unico autore della decisione è il Superiore.
3. La decisione impugnata, data a norma del diritto comune e del diritto speciale (cf. can. 653), al quale il sodale nella professione religiosa spontaneamente si è sottomesso, non lede alcun diritto né fama e diritti umani del medesimo sodale.
4. La tardiva decisione della Congregazione per i Religiosi e gli Istituti Secolari – dopo cioè 15 mesi – non si può considerare illegittima: in nessun luogo si prescrive il termine entro il quale il Dicastero deve emettere la decisione di cui al can. 653 (nel caso la causa del ritardo denunciato dal ricorrente fu la speranza in un sua resipiscenza).
5. Nessuna eccezione circa l’asserita violazione del diritto di difensa si può addurre secondo il can. 653 e considerate la gravità e la pubblicità del fatto.
6. La causa motiva della decisione impugnata di cui al can. 653 si rinviene nel grave pericolo di scandalo esterno (nel caso si tratta del furto di una ingente somma dalla cassa di un Collegio con la minaccia di una denuncia presso i magistrati civili contro un istituto religioso).

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini