Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum Congressus vom 17.03.1983, Prot. N. 14220/82 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei S. Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Diözese Mexicana
Gegenstand Dimissionis
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 87-91
LE VI, n. 4961
G. Lobina, «La motivazione dei decreti amministrativi», ME 108 (1983) 285-287
Download
Übersetzungen angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 87-91
Inhalt Recursus non admittitur ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC can. 703
[CIC1917] 101; 105
653
Leitsätze
1. In can. 653 agitur de casu pro quo non praescribitur ordinaria ratio procedendi et remissio ad saeculum non est vera et definitiva dimissio sed potius temporanea et provisoria dispositio ad praecavendum damnum religionis, dum definitiva decisio ad Sanctam Sedem pertinet.
2. Quando agitur de consensu Consilii acquirendo, nulla subscriptio ex parte consiliariorum necessaria est, quia unicus auctor decisionis est Superior.
3. Decisio impugnata, cum lata fuerit ad normam sive iuris communis sive iuris specialis (cf. can. 653), cui sodalis per professionem religiosam sponte se subiecit, nullum ius nec famam et iura humana ipsius sodalis laedit.
4. Intempestiva editio ex parte Congregationis pro Religiosis et Institutis Saecularibus – post scilicet 15 menses – illegitima haberi nequit, cum nullibi praescribatur terminus intra quem Dicasterium decisionem de qua in can. 653 ferre debet (in casu causa intempestivitatis, a recurrente denuntiatae, fuit spes resipiscentiae ex parte illius).
5. Quaevis exceptio circa assertum contemptum iuris defensionis adduci nequit attento can. 653 et perspectis gravitate ac publicitate facti.
6. Causa motiva impugnatae decisionis de qua in can. 653 invenitur in gravi periculo scandali externi (in casu agitur de furto ingentis summae ex arca cuiusdam Collegii cum minis incusationis apud magistratus civiles contra Institutum religiosum).
1. Il can. 653 riguarda un caso per il quale non si prescrive l’ordinaria procedura e nel quale la espulsione non è una vera e definitiva dimissione, ma piuttosto una temporanea e provvisoria disposizione volta ad evitare un danno per l’istituto religioso, mentre spetta alla Santa sede la definitiva decisione.
2. Quando si tratta del consenso da ottenere dal Consiglio, non è necessaria alcuna firma da parte dei consiglieri, perché l’unico autore della decisione è il Superiore.
3. La decisione impugnata, data a norma del diritto comune e del diritto speciale (cf. can. 653), al quale il sodale nella professione religiosa spontaneamente si è sottomesso, non lede alcun diritto né fama e diritti umani del medesimo sodale.
4. La tardiva decisione della Congregazione per i Religiosi e gli Istituti Secolari – dopo cioè 15 mesi – non si può considerare illegittima: in nessun luogo si prescrive il termine entro il quale il Dicastero deve emettere la decisione di cui al can. 653 (nel caso la causa del ritardo denunciato dal ricorrente fu la speranza in un sua resipiscenza).
5. Nessuna eccezione circa l’asserita violazione del diritto di difensa si può addurre secondo il can. 653 e considerate la gravità e la pubblicità del fatto.
6. La causa motiva della decisione impugnata di cui al can. 653 si rinviene nel grave pericolo di scandalo esterno (nel caso si tratta del furto di una ingente somma dalla cassa di un Collegio con la minaccia di una denuncia presso i magistrati civili contro un istituto religioso).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=128&lang=IT