Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 26.04.1986, Prot. N. 17083/85 CA


Kläger Rev.da X
Belangte Partei Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Gegenstand Dimissionis
coram Sabattani
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 140-157
ME 111 (1986) 381-387
P.V. Pinto, Diritto amministrativo canonico, 481-485
Download
Übersetzungen W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 140-157
Inhalt De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 51; 602; 652; 659, 1; 660; 694-700; 696 § 1; 697, n. 2; 697, n. 3; 699 § 1; 700; 1445 § 2; 1510; 1599 § 1
[CIC1917] 650 § 3; 2143 § 3
Leitsätze
1. Nullibi statuitur quod omissio responsionis cuidam impugnationi ex parte Superioris hierarchici causam illegitimitatis subsequentis decreti constituat (in casu positive constat competens Curiae Romanae Dicasterium, quamvis opportunum censuerit animadversionibus recurrentis directe non respondere, tamen attente atque mature illas perpendisse, uti constat ex litteris ad Supremam Instituti Moderatricem datis).
2. Monitio de qua in can. 697 rite peracta est si Superior documentum monitionis sodali tradit coram duobus testibus per ministerium Superioris localis. Nihil ad rem interest quod idem sodalis involucrum adhuc clausum Superiori remisit; hic autem modus agendi, legitimam auctoritatem contemnens, minime officit legitimitati monitionis: «Qui impedit quominus monitio ad se perveniat, habetur pro monito» (can. 2143, § 3 CIC1917).
3. Causa motiva de quibus in can. 696, § 1 habetur ex omissa participatione actibus vitae communis, ex arbitraria dispositione percepti stipendii, ex habituali omissione petitionis licentiae egrediendi e domo religiosa, iuxta Constitutionum praescriptae, atque ex arbitraria participatione publicae competitioni ut munus docendi in scholis Status consequi possit, spreto vetito a Superiore competenti posito (in casu soror licentiam obtinuerat ut frequentare posset scholam universitatis publicae ad gradum academicum consequendum, minime, autem, ad munus publice docendi assumendum).
1. Nessun testo stabilisce che sia causa di illegittimità del decreto finale il fatto che il Superiore gerarchico non risponda a certe contestazioni del ricorrente (nel caso consta positivamente che il competente Dicastero della Curia Romana, benché abbia ritenuto opportuno non rispondere direttamente alle osservazioni del ricorrente, tuttavia le ha considerato attentamente e a fondo, come appare dalla lettera data alla Suprema Moderatrice dell’istituto).
2. È fatta correttamente la ammonizione di cui al can. 697 se il Superiore consegna il testo dell’ammonizione di fronte a due testimoni per mano del Superiore locale. Non importa al riguardo che lo stesso sodale abbia poi restituito al Superiore la busta ancora chiusa; questo modo di agire poi, che offende la legittima autorità, non impedisce la legittimità dell’ammonizione: «Chi impedisce che la ammonizione lo raggiunga, si considera ammonito» (can. 2143, § 3 CIC1917).
3. Si dà causa motiva di cui al can. 696, § 1 per l’omessa partecipazione agli atti della vita comune, l’arbitraria disposizione dello stipendio percepito, per l’abituale omessa domanda del permesso di uscita dalla casa religiosa, prescritta dalle Costituzioni, nonché per l’arbitraria partecipazione al pubblico concorso per insegnare nelle scuole statali, contro il divieto del competente Superiore (nel caso la suora aveva ricevuto il permesso di frequentare l’università pubblica per conseguire il grado accademico, ma non per assumere l’ufficio di insegnante nella scuola statale).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=120&lang=IT