Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 15.04.1989, Prot. N. 16617/84 CA


Kläger «Cofradía de N.S. de Sonsoles»
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Diözese Abulen.
Gegenstand Iurium
coram Stickler
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 569-602
REDC 48 (1991) 308-319
Download
Übersetzungen angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 569-602
Inhalt Constat de violatione legis sive in procedendo sive in decernendo.
Anmerkungen Cf. Decretum Exc.mi Episcopi, diei 14. sept. 1981 et Decreta Congregationis dierum 18. iul. 1984 et 30. nov. 1990: REDC 48 (1991) 320-323.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 4; 76 § 2; 84; 157; 298-329; 317 § 1; 319; 556; 557 § 1; 563; 564; 565; 572; 1584; 1585
[CIC1917] 60; 63 § 2; 70; 71; 72 § 3; 77; 78; 78 § 1; 80 § 3; 83 § 2; 84; 708; 716 § 1; 717 § 1; 717 § 2;  
Ecclesiae Sanctae n. 18 § 1; n. 18 § 2
Leitsätze
1. Exsistentia privilegii rite comprobari debet. Cum autem de antiquis praesertim privilegiis certitudo authenticitatis et integritatis non semper absque ullo dubio obtineri possit, a Codice statutum est quod possessio centenaria vel immemorabilis praesumptionem inducit concessi privilegii (cf. can. 76, § 2), quae praesumptio, a lege statuta (cf. can. 1584), onus probandi contrarium imponit ei, qui privilegium negat (cf can. 1585).
2. Abrogatio vel derogatio privilegii, a Summo Pontifice concessi, solummodo per ipsum vel ab eius delegatis necnon per Concilia oecumenica fieri potest. Explicita abrogatio privilegiorum omnium, etiam confraternitatibus concessorum, per Concilium Tridentinum facta est in omnibus, quae eas a visitatione et a reddenda ratione de uso et
administratione bonorum ab Ordinario loci eximebant (cf. sess. XXII, cc. 8 et 9 de ref.).
Contra omnia ergo huiusmodi iura Ordinarii loci nulla exemptio ratione privilegii Pontificii a confraternitatibus invocari potest.
3. Utrum privilegium quod confraternitati electionem vel praesentationem Rectoris et Cappellanorum attribuit, sustineatur an abrogatum sit, responsio erit affirmativa i.e. pro valore privilegii, si istud onerosum est, quia tantum privilegia onerosa a legislatione communi hac in materia (cf. motu proprio Ecclesiae Sanctae, n. 18) sustinentur (in casu, ex historia confraternitatis, ex eius activitate, sed praesertim ex ipso textu Bullae fundationis apparet, onera sustinenda rationem eius exsistentiae constituisse et dispositiones Pontificiae ac privilegia hunc in finem i.e. ad haec onera sustinenda data esse: ad sustentationem nempe et reparationem aedium ad cultum marialem fovendum atque ad opera caritatis mediante hospitio et nosocomio in favorem pauperum et peregrinorum exercenda).
1. L’esistenza di un privilegio si deve legalmente comprovare. Siccome però non sempre si può ottenere oltre ogni dubbio la certezza dell’autenticità e integrità soprattutto degli antichi privilegi, dal Codice è stato stabilito che il possesso da cento anni o da tempo immemorabile induce la presunzione che il privilegio è stato concesso (cf. can. 76, § 2); questa presunzione stabilita dalla legge (cf. can. 1584) impone a chi nega il privilegio di provare il contrario (cf. can. 1585).
2. L’abrogazione o la deroga di un privilegio concesso dal Sommo Pontefice può avvenire solo dal medesimo Sommo Pontefice o da suoi delegati o da concili ecumenici. L’esplicita abrogazione di tutti i privilegi, anche di quelli concessi alle confraternite, è avvenuta da parte del concilio di Trento, per tutti quelli che esimevano dalla visita e dalla rendicontazione dell’uso e dell’amministrazione dei beni di fronte all’Ordinario del luogo (cf. sess. XXII, cc. 8 et 9 de ref.). Pertanto le confraternite non possono invocare alcuna esenzione in forza di privilegio pontificio contro questi diritti dell’Ordinario del luogo.
3. Se il privilegio che concede ad una confraternita l’elezione o la presentazione del rettore e dei cappellani, si sostenga o sia stato abrogato, la risposta sarà affermativa ossia a favore del privilegio, se il privilegio è oneroso: soltanto infatti i privilegi onerosi sono conservati dalla legislazione comune in materia (cf. motu proprio Ecclesiae Sanctae, n. 18); (nel caso, dalla storia della confraternita, dalla sua attività, ma soprattutto dallo stesso testo della Bolla di fondazione appare che gli oneri da adempiere hanno costituito la stessa ragione della sua esistenza e che le disposizioni pontificie e i privilegi sono stati dati per questo fine, ossia per sostenere questi oneri, cioè per la conservazione e la riparazione degli edifici per la promozione del culto mariano e per l’esercizio delle opere di carità nell’ospizio e nel nosocomio in favore di poveri e pellegrini).
Kommentare REDC 48 (1991) 307-309

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=110&lang=IT