Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum Congressus vom 30.10.1990, Prot. N. 18881/87 CA


Kläger D.na X
Belangte Partei Congregatio de Cultu Divino et Disciplina Sacramentorum
Diözese Miamien.
Gegenstand Iurium
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 603-606
Notitiae 26 (1990) 711-713
Download
Übersetzungen angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 603-606; W.H. Woestmann, Ecclesiastical Sanctions and the Penal Process. A Commentary on the Code of Canon Law, Ottawa 2000, 241-242.
Inhalt Recursus ad disceptationem non admittitur.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 1323, n. 5; 1336 § 1, n. 3; 1353; 1371, n. 2; 1445 § 2; 1720
PB art. 123 § 2
Leitsätze
1. Signatura Apostolica non videt de damnis, si actus impugnatus positus est antequam praescriptum art. 123, § 2, Const. Ap. «Pastor bonus» vigere incepit, ante scilicet die 1 martii anni 1989 (in casu actus anno 1986 positus et die 12 maii 1989 confirmatus est).
2. Signatura Apostolica de suspensione poenali, etsi erronee, pendente recursu, denegata (cf. can. 1353) non videt; nam non afficit legitimitatem vel minus decreti poenalis impugnati.
3. Poena prohibitionis ecclesiam ingrediendi christifideli imponi potest quatenus Episcopo legitime praecipienti, ne ulterius celebrationes liturgicas graviter perturbaret, non obtemperet et post monitionem in inoboedientia persistat (cf. can. 1371, 2°), quod absque culpa fieri non potest (in casu, quidquid sit de assertis violationibus legum liturgicarum vel erroribus doctrinalibus in ecclesia patratis, debitum moderamen haud servatum est in manifestatione dissensus).
4. Poena, qua participatio cultus divini in loco determinato prohibetur, ad normam can. 1336, § 1, 3°, per decretum extra iudicium iusta de causa irrogari potest (cf. can. 1720).
5. Episcopus praescriptum can. 1720 servat, cum per se vel per alios verbis et scriptis ante irrogationem poenae pluries partem audiat et ad sese defendendam invitet necnon rem integram cum duobus assessoribus accurate perpendat.
1. La Segnatura Apostolica non giudica sui danni, se l’atto impugnato è posto prima che il prescritto dell’art. 123, § 2 PB abbia incominciato a vigere, ossia prima del 1° marzo 1989 (nel caso l’atto è stato posto nel 1986 e confermato il 12 maggio 1989).
2. La Segnatura Apostolica non giudica della ancorché erroneamente negata sospensione penale pendente il ricorso (cf. can. 1353); infatti non riguarda la legittimità o meno del decreto penale impugnato.
3. Si può imporre la pena della proibizione di entrare in una chiesa ad un fedele in quanto non obbedisca al Vescovo che legittimamente gli comanda che non continui a perturbare gravemente le celebrazioni liturgiche, e dopo l’ammonizione persista nella disobbedienza (cf. can. 1371, 2°), la qual cosa non può avvenire senza colpa (nel casi, quali che siano le asserite violazioni delle leggi liturgiche o gli errori dottrinali commessi nella chiesa, non si è osservata la giusta moderazione nell’esprimere il proprio dissenso).
4. La pena, con la quale si proibisce la partecipazione al culto divino in un luogo determinato a norma del can. 1336, § 1, 3°, si può irrogare per giusta causa con decreto extragiudiziale (cf. can. 1720).
5. Il Vescovo osserva il prescritto del can. 1720, se personalmente o tramite altri con parole e scritti ascolti più volte la parte prima dell’irrogazione della pena, la inviti a difendersi e valuti accuratamente la cosa prima della decisione con due assessori.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=106&lang=IT