Universidad Facultad de Derecho Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespuestas de la Sede ApostólicaDerecho particularDerecho propio / estatutosFuentes históricas del derecho canónicoJurisprudenciaAcuerdos internacionalesSitios webLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de búsquedaLinklistSitemapDocentesConocidos profesores del siglo XX
Jurisprudencia de la Signatura Apostólica en materia contencioso-administrativa
 
 

Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica
Decretum definitivum del 09.05.1992, Prot. N. 21191/89 CA


Actor Rev.dus X
Demandado Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Objeto Dimissionis religiosi
coram Herranz
Publicación W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 236-253
Download
Traducciones angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 236-253
Contenido De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Notas Cf. etiam prot. n. 15721/83 CA.
Fuentes 
?
Legenda
 
Cánones del Código de 1983
Todos los cánones que pueden leerse en la parte in iure o en la parte in facto de las decisiones se indican en las fuentes.
Los cánones que son el objeto principal de la decisión o sobre los que la decisión establece un principio de interpretación se muestran en negrita.
Aparecen en cursiva los cánones del Código de 1983:
- que no aparecen en el texto de la decisión, pero que son tratados en la decisión;
- que corresponden a los cánones del Código de 1917, de los que trata la decisión (tomada anterior a 1983).

Otras fuentes
Se informa de todas las fuentes que pueden leerse en la parte in iure y en la parte in facto de las decisiones.
CIC cann. 51; 598 § 2; 601; 678 § 2; 695 § 2; 696 § 1; 697-700
Máximas
1. Haud violatur principium Ne bis in idem si, illegitima dimissione ab instituto decreta, Superior competens eundem religiosum dein dimittat et decretum hoc legitimum iudicetur; nam diversi sunt duo concreti actus administrativi de quibus petita erat prius et nunc petitur declaratio illegitimitatis ob legis violationem, tam in procedendo quam in decernendo. Hi duo actus dimissionis re vera sunt actus qui in diversis temporibus et circumstantiis cum diversis iuridicis modis positi sunt (in casu prior dimissio illegitima declarata fuit in decernendo «ob circumstantias quae diminuere potuerunt imputabilitatem […] inoboedientiae»).
2. Sodali est ante oculos habere, non tantum bonum activitatum quae ab eodem promoveantur, sed etiam et praesertim bonum commune proprii instituti, quod disciplina tuetur.
3. Mandatum vi oboedientiae religioso impositum ut se transferret, illegitimum haberi nequit ob abusum potestatis ob alium finem a Superioribus intentum; nam ipsum mandatum non requirit ex natura ipsius explanationem motivorum; tribunal utcumque de intentionibus haud iudicat, sed de factis, in specie de impugnatis actibus administrativis (in casu mandatum haud carebat gravibus sufficientibusque causis, uti sunt scandalum quod pertinax istius sodalis inoboedientia causat in alios religiosos eiusdem instituti; exsistentia magni debiti a religioso contracti et agniti, sed coram Superioribus non iustificati).
1. Non viene violato il principio Ne bis in idem quando, dichiarata illegittima la dimissione dall’istituto, il Superiore competente dimetta poi il religioso e questo decreto sia giudicato legittimo; si tratta, infatti, di due atti amministrativi concreti diversi dei quali era stata chiesta prima e ora si chiede la dichiarazione di illegittimità per violazione della legge in procedendo e in decernendo. Questi due atti di dimissione sono in realtà atti che in diversi tempi e circostanze con diverse modalità giuridiche sono stati posti (nel caso la prima dimissione fu dichiarata illegittima in decernendo «per circostanze che poterono diminuire l’imputabilità della […] disobbedienza»).
2. Il sodale deve avere dinanzi agli occhi non solo il bene dell’attività che promuove, ma anche e soprattutto il bene comune del proprio istituto, che la disciplina protegge.
3. Il mandato di trasferirsi imposto al religioso in forza del voto di obbedienza non può essere considerato illegittimo per abuso di potere in quanto un altro sarebbe il fine inteso dai Superiori; infatti lo stesso mandato non richiede per sua natura la spiegazione dei motivi; il tribunale comunque non giudica delle intenzioni, ma dei fatti e in specie degli atti amministrativi impugnati (nel caso il mandato non mancava di gravi e sufficienti cause, come lo scandalo che la pertinace disobbedienza del sodale avrebbe causato negli altri religiosi dell’istituto e l’esistenza di un debito ingente contratto e riconosciuto dal religioso, ma non giustificato di fronte ai Superiori).

Autor de las máximas (en latín) y de la versión italiana: © G. Paolo Montini