University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum definitivum of 09.05.1992, Prot. N. 21191/89 CA


Petitioner Rev.dus X
Respondent Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Object Dimissionis religiosi
coram Herranz
Publication W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 236-253
Download
Translations angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 236-253
Content De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Notes Cf. etiam prot. n. 15721/83 CA.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC cann. 51; 598 § 2; 601; 678 § 2; 695 § 2; 696 § 1; 697-700
Legal Summary
1. Haud violatur principium Ne bis in idem si, illegitima dimissione ab instituto decreta, Superior competens eundem religiosum dein dimittat et decretum hoc legitimum iudicetur; nam diversi sunt duo concreti actus administrativi de quibus petita erat prius et nunc petitur declaratio illegitimitatis ob legis violationem, tam in procedendo quam in decernendo. Hi duo actus dimissionis re vera sunt actus qui in diversis temporibus et circumstantiis cum diversis iuridicis modis positi sunt (in casu prior dimissio illegitima declarata fuit in decernendo «ob circumstantias quae diminuere potuerunt imputabilitatem […] inoboedientiae»).
2. Sodali est ante oculos habere, non tantum bonum activitatum quae ab eodem promoveantur, sed etiam et praesertim bonum commune proprii instituti, quod disciplina tuetur.
3. Mandatum vi oboedientiae religioso impositum ut se transferret, illegitimum haberi nequit ob abusum potestatis ob alium finem a Superioribus intentum; nam ipsum mandatum non requirit ex natura ipsius explanationem motivorum; tribunal utcumque de intentionibus haud iudicat, sed de factis, in specie de impugnatis actibus administrativis (in casu mandatum haud carebat gravibus sufficientibusque causis, uti sunt scandalum quod pertinax istius sodalis inoboedientia causat in alios religiosos eiusdem instituti; exsistentia magni debiti a religioso contracti et agniti, sed coram Superioribus non iustificati).
1. Non viene violato il principio Ne bis in idem quando, dichiarata illegittima la dimissione dall’istituto, il Superiore competente dimetta poi il religioso e questo decreto sia giudicato legittimo; si tratta, infatti, di due atti amministrativi concreti diversi dei quali era stata chiesta prima e ora si chiede la dichiarazione di illegittimità per violazione della legge in procedendo e in decernendo. Questi due atti di dimissione sono in realtà atti che in diversi tempi e circostanze con diverse modalità giuridiche sono stati posti (nel caso la prima dimissione fu dichiarata illegittima in decernendo «per circostanze che poterono diminuire l’imputabilità della […] disobbedienza»).
2. Il sodale deve avere dinanzi agli occhi non solo il bene dell’attività che promuove, ma anche e soprattutto il bene comune del proprio istituto, che la disciplina protegge.
3. Il mandato di trasferirsi imposto al religioso in forza del voto di obbedienza non può essere considerato illegittimo per abuso di potere in quanto un altro sarebbe il fine inteso dai Superiori; infatti lo stesso mandato non richiede per sua natura la spiegazione dei motivi; il tribunale comunque non giudica delle intenzioni, ma dei fatti e in specie degli atti amministrativi impugnati (nel caso il mandato non mancava di gravi e sufficienti cause, come lo scandalo che la pertinace disobbedienza del sodale avrebbe causato negli altri religiosi dell’istituto e l’esistenza di un debito ingente contratto e riconosciuto dal religioso, ma non giustificato di fronte ai Superiori).

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini