Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 09.05.1992, Prot. N. 21191/89 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Gegenstand Dimissionis religiosi
coram Herranz
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 236-253
Download
Übersetzungen angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 236-253
Inhalt De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Anmerkungen Cf. etiam prot. n. 15721/83 CA.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 51; 598 § 2; 601; 678 § 2; 695 § 2; 696 § 1; 697-700
Leitsätze
1. Haud violatur principium Ne bis in idem si, illegitima dimissione ab instituto decreta, Superior competens eundem religiosum dein dimittat et decretum hoc legitimum iudicetur; nam diversi sunt duo concreti actus administrativi de quibus petita erat prius et nunc petitur declaratio illegitimitatis ob legis violationem, tam in procedendo quam in decernendo. Hi duo actus dimissionis re vera sunt actus qui in diversis temporibus et circumstantiis cum diversis iuridicis modis positi sunt (in casu prior dimissio illegitima declarata fuit in decernendo «ob circumstantias quae diminuere potuerunt imputabilitatem […] inoboedientiae»).
2. Sodali est ante oculos habere, non tantum bonum activitatum quae ab eodem promoveantur, sed etiam et praesertim bonum commune proprii instituti, quod disciplina tuetur.
3. Mandatum vi oboedientiae religioso impositum ut se transferret, illegitimum haberi nequit ob abusum potestatis ob alium finem a Superioribus intentum; nam ipsum mandatum non requirit ex natura ipsius explanationem motivorum; tribunal utcumque de intentionibus haud iudicat, sed de factis, in specie de impugnatis actibus administrativis (in casu mandatum haud carebat gravibus sufficientibusque causis, uti sunt scandalum quod pertinax istius sodalis inoboedientia causat in alios religiosos eiusdem instituti; exsistentia magni debiti a religioso contracti et agniti, sed coram Superioribus non iustificati).
1. Non viene violato il principio Ne bis in idem quando, dichiarata illegittima la dimissione dall’istituto, il Superiore competente dimetta poi il religioso e questo decreto sia giudicato legittimo; si tratta, infatti, di due atti amministrativi concreti diversi dei quali era stata chiesta prima e ora si chiede la dichiarazione di illegittimità per violazione della legge in procedendo e in decernendo. Questi due atti di dimissione sono in realtà atti che in diversi tempi e circostanze con diverse modalità giuridiche sono stati posti (nel caso la prima dimissione fu dichiarata illegittima in decernendo «per circostanze che poterono diminuire l’imputabilità della […] disobbedienza»).
2. Il sodale deve avere dinanzi agli occhi non solo il bene dell’attività che promuove, ma anche e soprattutto il bene comune del proprio istituto, che la disciplina protegge.
3. Il mandato di trasferirsi imposto al religioso in forza del voto di obbedienza non può essere considerato illegittimo per abuso di potere in quanto un altro sarebbe il fine inteso dai Superiori; infatti lo stesso mandato non richiede per sua natura la spiegazione dei motivi; il tribunale comunque non giudica delle intenzioni, ma dei fatti e in specie degli atti amministrativi impugnati (nel caso il mandato non mancava di gravi e sufficienti cause, come lo scandalo che la pertinace disobbedienza del sodale avrebbe causato negli altri religiosi dell’istituto e l’esistenza di un debito ingente contratto e riconosciuto dal religioso, ma non giustificato di fronte ai Superiori).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=101&lang=IT