Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum Congressus du 12.10.1995, Prot. N. 25500/94 CA


Demandeur X et alii
Défendeur Congregatio pro Clericis
Objet Suppressionis paroeciae et reductionis ecclesiae in usum profanum non sordidum
Publication W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 483-488
Download
Traductions angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 483-488
it., G. Parise, La giurisprudenza, 384-387
Contenu Recursus non admittitur ad disceptationem.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 201 § 2; 1375; 1734 § 2
Arrêts
1. Iuxta interpretationem authenticam diei 20 iunii 1987, legitimatione activa ad recurrendum carent, qui nomine alicuius coetus vel aliorum fidelium agunt.
2. Quoad tempus utile de quo in can. 201, § 2 ignorantia circa legem non praesumitur et tantummodo excusat si reapse verisimilis est et nullam admittit neglegentiae notam (in casu absentia neglegentiae eo vel magis admitti nequit quod recurrentes prius contra can. 1375 iudicem civilem adiverunt).
3. Decreta suppressionis paroeciae et reductionis ecclesiae in usum profanum ad normam iuris cum eo qui personam paroeciae gerit, communicata sunt; omnino absonum est requirere ut haec decreta directe notificata sint omnibus interesse forte habentibus (in casu ignorantia circa diem a quo recurrendum esset non sustinetur cum recurrentes iam diu notitiam certam et publicam habuerunt de iisdem decisionibus).
4. Distinctio non admittitur inter remonstrationem de facto, quae esset intra terminum, et remonstrationem de iure, quae esset sero propositam (in casu, vel hac distinctione admissa, recursus hierarchicus esset dein extra terminum propositus).
1. Secondo l’interpretazione autentica del 20 giugno 1987, chi agisce a nome di un gruppo o di altri fedeli manca della legittimazione attiva per ricorrere.
2. Riguardo al tempo utile di cui al can. 201, § 2 l’ignoranza circa la legge non si presume e scusa solo se è realmente verosimile e esclude negligenza (nel caso l’assenza di negligenza tanto più non si può ammettere perché i ricorrenti prima hanno adito il giudice civile contro il can. 1375).
3. I decreti di soppressione della parrocchia e della riduzione della chiesa ad uso profano sono stato comunicati a norma del diritto con chi rappresenta la parrocchia; è del tutto incongruo richiedere che questi decreti siano notificati direttamente a tutti gli eventuali interessati (nel caso l’ignoranza circa l’inizio del termine per ricorrere non si sostiene dal momento che già da lungo tempo i ricorrenti ebbero notizia certa e pubblica delle medesime decisioni).
4. Non si ammette la distinzione tra rimostranza de facto, che sarebbe entro i termini, e rimostranza de iure, che sarebbe stata proposta in ritardo (nel caso, ammessa anche questa distinzione, il ricorso gerarchico sarebbe poi stato proposto fuori termini).

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini