Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum Congressus vom 28.02.2002, Prot. N. 31547/00 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Diözese Salisburgen.
Gegenstand Amotionis et incardinationis; diffamationis; iurium oeconomicorum; damnorum
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 327-340
Download
Übersetzungen angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 327-340
Inhalt Recursus non admittitur ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 50; 51; 128; 193 §§ 3-4; 220; 682 § 2; 687; 1390 §§ 2-3
Leitsätze
1. Condicio religiosi clerici, qui ad normam can. 693 ab Episcopo ad experimentum receptus est, precaria exstat seu ad nutum, id est ad prudentem discretionem eiusdem Episcopi, adeo ut sufficit iusta causa sive ad eum removendum ab officio dioecesano (cf. cann. 193 §§ 3-4 et 682 § 2) sive ad eum recusandum seu ad incardinationem denegandam.
2. Nullo modo probatur verum ius clerici religiosi ad experimentum ad normam can. 693 recepti ut sive ante amotionem ab officio sive ante recusatam incardinationem ad rem audiatur (cf. can. 50);
3. Decisio Episcopi, per supplementum a Dicasterio Curiae Romanae competenti iussum probata, motiva summarie exprimere censenda est ad normam can. 51.
4. Ad controversiam de diffamatione praecavendam expedit ut Episcopus supplementum omnibus personis et officiis, quibus prius decretum, quod contenditur famam laesisse, intimatum fuerat, notificandum curet.
5. Si et quatenus Dicasterium Curiae Romanae competens de iuribus patrimonialibus non egerit, ob defectum sive petitionis sive recursus legitime propositi, deest praesuppositum ut Signatura Apostolica in contentioso administrativo de eadem re videat. Recurrens iure suo, si et quatenus, coram competenti tribunali iurisdictionis ordinariae utatur.
1. La condizione del chierico religioso, che a norma del can. 693 è accolto in prova da un Vescovo, è precaria ovvero a discrezione, cioè a prudente discrezione dello stesso Vescovo, così che una giusta causa è sufficiente sia per la rimozione da un ufficio diocesano (cf. cann, 193 §§ 3-4 e 682, § 2) sia per ricusarlo ovvero negargli la incardinazione.
2. Non esiste alcun vero diritto del chierico religioso accolto per prova a norma del can. 693 perché sia udito prima della rimozione da un ufficio o prima della negazione della incardinazione (cf. can. 50).
3. La decisione del Vescovo, approvata dal competente Dicastero della Curia Romana che ordini un supplemento [alla medesima decisione], si deve ritenere provvista di motivazione sommaria a norma del can. 51.
4. Per evitare una controversia in tema di diffamazione, conviene che il Vescovo faccia notificare il supplemento a tutte le persone e uffici, ai quali la decisione, che si contende abbia leso la fama, era stata notificata.
5. Se e per quanto il competente Dicastero della Curia Romana non abbia trattato dei diritti patrimoniali, sia perché non richiesti sia perché richiesti con ricorso illegittimamente proposto, viene meno il presupposto perché la Segnatura Apostolica nel contenzioso amministrativo veda della materia. Il ricorrente, se e per quanto, usi del suo diritto di fronte al competente tribunale ordinario.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=65&lang=IT