Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 21.06.1997, Prot. N. 25250/94 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Iurium
coram Davino
Inhalt Reformandum non esse decretum in Congressu die 3 februarii 1997 latum, iuxta quod recursus exhibitus adversus decretum in Congressu die 15 maii 1995 latum considerari nequit.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1997, pp. 938-939 (erratum: prot. n. 27338/96 CA); L’attività della Santa Sede 1998, pp. 884-885 (errata: dies [21.06.1998]; prot. n. 27338/96 CA)
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
Normae Speciales art. 99 § 4; art. 111
Leitsätze
1. Patronus coram Signatura Apostolica ex ipso iuris praescripto etiam munere procuratoris fungitur (cf. artt. 99, § 4 et 111 Normarum Specialium). Terminus igitur dierum utilium ad recurrendum a notificatione legitimo procuratori facta decurrit.
2. Recurrens notitiam decisionis habuit, et quidem non a quocumque sed a suo Episcopo qui, auctoritate qua pollet, fidem facit de iis quae asserit. Sibi igitur et non aliis recurrens imputet exspirationem fatalium.
3. Non valet canonicam invocare aequitatem, quae quidem quandoque invocari potest ad temperandum rigorem verborum legis, et semper si casus ferat, numquam vero ad pessum faciendam iuris et legis stabilitatem. Termini autem statuuntur ad certitudinem iuris adipiscendam ne lites in infinitum protrahantur, quod summe interest et partibus litigantibus et societati.
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 25250/94 CA.
1. Presso la Segnatura Apostolica il patrono funge anche da procuratore in forza dello stesso prescritto del diritto (cf. artt. 99, § 4 e 111 Norme Speciali). Pertanto il termine dei giorni utili per ricorrere decorre dall’avvenuta notificazione al legittimo procuratore.
2. Il ricorrente ha avuto conoscenza della decisione e pure non da uno qualsiasi ma dal suo vescovo che, per l’autorità di cui gode, fa fede di quanto asserisce. Pertanto il ricorrente imputi a se stesso e non ad altri che siano spirati i termini.
3. Non si può invocare l’equità canonica, che certamente a volte può essere invocata per temperare il rigore della lettera della legge, e sempre se il caso lo consente, ma mai per distruggere la stabilità del diritto e della legge. I termini poi sono stabiliti per ottenere la certezza del diritto affinché le liti non si protraggano all’infinito, ciò che interessa in forma massima sia alle parti in causa sia alla società.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 25250/94 CA.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=463&lang=IT