Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 06.02.2023, Prot. N. 54523/19 CA


Kläger Exc.mus Archiepiscopus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Praevidentiae de qua in can. 281, § 2 Rev.do X agnitae
coram Hendriks
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse.
Anmerkungen Cf. Attività della Segnatura Apostolica 2023 in https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2023.pdf
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 281 § 1; 281 § 2; 286; 384; 1274 § 2; 1350 § 1
Leitsätze
1. Iuxta Signaturae Apostolicae iurisprudentiam tres stipendii species adsunt: sustentatio (cf. can. 1350, § 1 et can. 384), praevidentia (cf. can. 281, § 2) et remuneratio (cf. can. 281, § 1).
2. Poena irrogata ius ad honestam sustentationem atque assistentiam socialem seu praevidentiam non tollit (cf. cann. 384 et 281, § 2) (in casu patet ex actis quod nullus processus poenalis promotus est atque imposita facultatum ministerialium restrictio pertinet ad ambitum disciplinarem.
3. Clerici qui «infirmitate, invaliditate vel senectute laborent» gaudeant illa sociali assistentia, qua eorum necessitatibus apte prospiciatur (cf. can. 281, § 2); quae assistentia etiam praevidentia socialis vocatur (cf. can. 1274, § 2). Quod ius ad praevidentiam intra ambitum iuris universalis magis praecise determinatur normis particularibus.
4. Iurisprudentia Signaturae Apostolicae docet quod omnis clericus qui ad ministerium ab Ordinario, quamlibet ob causam, inhabilis diiudicetur ius habet ad praevidentiam (sententia definitiva diei 6 maii 2000, coram Pompedda, prot. n. 29240/98 CA, n. 7; sententia definitiva diei 29 novembris 2017, coram Mamberti, prot. n. 49887/14 CA, n. 8).
5. Clericus ad opus civile exercendum constringi non potest, cum in can. 286 tantum de licentia sermo fiat, quae ab auctoritate ecclesiastica clerico petenti benigne concedi possit, qua negotiatio vel mercatura permittatur; hoc quidem in canone de praecepto clerico imponendi opus in societate civili exercendum haud agitur.
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 54523/90 CA.
1. Secondo la giurisprudenza della Segnatura Apostolica esistono tre specie di stipendi: il sostentamento (cf. can. 1350, § 1 e can. 384), la previdenza (cf. can. 281, § 2) e la remunerazione (cf. can. 281, § 1).
2. Una pena irrogata non cancella il diritto all’onesto sostentamento e all’assistenza sociale o previdenza (cf. cann. 384 e 281, § 2) (nel caso è chiaro dagli atti che non è stato promosso alcun processo penale e la limitazione imposta delle facoltà ministeriali appartiene all’ambito disciplinare.
3. I chierici che «siano colpiti da infermità, invalidità o vecchiaia» godano di quella assistenza sociale, con la quale provvedere adeguatamente alle loro necessità (cf. can. 281, § 2); questa assistenza è anche denominata previdenza sociale (cf. can. 1274, § 2). Tale diritto alla previdenza è più precisamente determinato dalle norme particolari, all’interno dell’ambito del diritto universale.
4. La giurisprudenza della Segnatura Apostolica insegna che ogni chierico che, per qualsiasi causa, sia stato giudicato dal suo Ordinario inabile al ministero ha diritto alla previdenza (sentenza definitiva del 6 maggio 2000, coram Pompedda, prot. n. 29240/98 CA, n. 7; sentenza definitiva del 29 novembre 2017, coram Mamberti, prot. n. 49887/14 CA, n. 8).
5. Il chierico non può essere costretto ad esercitare un’attività secolare, dal momento che nel can. 286 si fa solo cenno alla licenza, che dall’autorità ecclesiastica possa essere benignamente concessa ad un chierico che la richiede, con la quale licenza si permette l’attività affaristica e commerciale; in questo canone in vero non si tratta del precetto di imporre ad un chierico una attività da esercitare nella società civile.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 54523/90 CA.
 Französisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=429&lang=IT