Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 20.06.1998, Prot. N. 26769/96 CA


Kläger Rev.dus Fr. X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Amotionis a munere superioris, translationis ad aliud munus in alia domo et damnorum.
coram Schotte
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1998, p. 885.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 193; 622; 624 § 3
Leitsätze
1. Supremus Moderator Congregationis laicalis vitae consecratae ius habet amovendi Superiorem maiorem proprii Instituti secundum can. 624, § 3: «Possunt tamen (Superiores) durante munere ab officio amoveri vel in aliud transferri ob causas iure proprio statutas». In actis nihil citatur de causis in iure proprio stabilitis. Ergo Supremus Moderator clare iure gaudet amovendi superiorem maiorem, eo vel magis si gravis adsit causa.
2. Idem valet de translatione ad aliam domum, quia secundum can. 622 «Supremus Moderator potestatem obtinet in omnes instituti provincias, domos et sodales, exercendam secundum ius proprium...». In actis nihil adducitur ex iure proprio quod limitaret hanc potestatem.
3. Recte demonstratum esse adfuisse causam gravem propter quam Moderator Supremus agere potuit, nempe actiones quae, etiamsi non constituerent peccatum grave, tamen graves considerandae sunt attento contextu condicionis culturalis et socialis in regione, eo vel magis quod recurrens munere erga N functus est, quodque N eiusque coniux operam praestant in domu religiosa cui adscriptus erat recurrens, et quod scandalum inde ortum amplius ex testimoniis confratrum recurrentis probatum est.
Cf. etiam maximae prot. n. 26769/96 CA – DC.
1. Il Supremo Moderatore della Congregazione laicale di vita consacrata ha il diritto di rimuovere il Superiore maggiore del proprio Istituto secondo il can. 624, § 3: «Possono tuttavia (i Superiori) durante il loro incarico essere rimossi dal loro ufficio o trasferiti ad un altro, per ragioni stabilite dal diritto proprio». Negli atti nulla si dice di ragioni stabilite nel diritto proprio, pertanto il Supremo Moderatore gode chiaramente del diritto di rimuovere un superiore maggiore, tanto più se vi sia una grave causa.
2. Lo stesso vale per il trasferimento ad un’altra casa perché secondo il can. 622 «il Supremo Moderatore ha potestà, da esercitare secondo il diritto proprio, su tutte le province dell’Istituto, su tutte le case e su tutti i membri...». Negli atti non adduce nulla che per diritto proprio limitasse questa potestà.
3. È correttamente dimostrato che ci fu una grave causa per la quale il Moderatore Supremo poté agire, ossia azioni che, benché non costituiscano peccato grave, tuttavia sono da considerare gravi in ragione del contesto della condizione culturale e sociale della regione, tanto più che il ricorrente ricopriva il compito di consigliere di N, che con il coniuge lavorava nella stessa casa alla quale era ascritto il ricorrente, e che lo scandalo venutone è ulteriormente provato dalle testimonianze dei confratelli.
Cf. anche le massime prot. n. 26769/96 CA – DC.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=367&lang=IT