Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 28.02.1998, Prot. N. 27132/96 CA


Kläger Rev.ma X et aliae
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Vacationis officii Abbatissae et Constitutionis Administratricis ad tempus indefinitum
coram Schotte
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1998, p. 884.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 593; 1738
Leitsätze
1. Defectus iuris defensionis invocari nequit ex eo quod recurrens a competenti Curiae Romanae Dicasterio audita non est antequam decretum amotionis emanatum fuit, vel considerationes in memoriali defensionali a Patrona praesentato uti validae non sunt retentae; nam idem Dicasterium omnia fecit iuxta can. 1738, qui agnoscit ius recurrentis «advocatum vel procuratorem adhibendi», et simul attribuit Superiori facultatem iubendi «ut recurrens ipse compareat ut interrogetur», quin id imponatur.
2. Dicasterium non propter meram provectam aetatem Rev.dam recurrentem amovit, sed propter incapacitatem ipsius Abbatissae instaurandi programmata auspicatae renovationis quorum necessitatem videre recusavit; quae gravis causa in amotione ab officio enixe patet ex longioribus negotiis inter Dicasterium et monasterium necnon ex visitationibus peractis.
3. Ubi comprobantur rationes graves ad amotionem ex officio durante munere, eaedam ad nominationem administratricis ad tempus indefinitum invocari possunt et debent.
4. Ius monialibus novam Abbatissam eligendi ad normam iuris proprii denegatum non est, in primis ex iure, quia, si Dicasterium Abbatissam ab officio amovere valet, evidenter etiam administratricem ob iustam causam imponere potest absque electione, et secundo ex facto, quia constat Rev.dam recurrentem officio Abbatissae reapse numquam renuntiavisse.
1. Non si può invocare la mancanza del diritto di difesa per il fatto che la ricorrente non è stata ascoltata dal competente Dicastero della Curia Romana prima dell’emanazione del decreto di rimozione, oppure perché non sono state ritenute valide le osservazioni del memoriale di difesa presentato dalla patrona; infatti lo stesso Dicastero ha fatto tutto secondo il can. 1738, che riconosce il diritto del ricorrente «di usare un avvocato o procuratore» e attribuisce anche al Superiore la facoltà di comandare che «il ricorrente compaia per l’interrogatorio», senza imporlo.
2. Il Dicastero non ha rimosso la Rev.da ricorrente per la mera età avanzata, ma per l’incapacità della stessa Abbadessa di instaurare i programmi dell’auspicato rinnovamento, la cui necessità rifiutava di vedere; questa grave causa appare vigorosamente nella rimozione dall’ufficio dai prolungati rapporti tra il Dicastero e il monastero come pure dalle visite effettuate.
3. Quando si comprovano gravi ragioni per la rimozione dall’ufficio mentre questo si svolge, le medesime ragioni si possono e si devono invocare per la nomina dell’amministrative a tempo indefinito.
4. Non è stato negato il diritto delle monache di eleggere la nuova Abbadessa a norma del diritto proprio, perché anzitutto, in diritto, se il Dicastero può rimuovere dall’ufficio l’Abbadessa, evidentemente può anche imporre senza elezione l’amministratrice per una causa giusta, e, in secondo luogo, perché, in fatto, consta che la Rev.da ricorrente in realtà non ha mai rinunciato all’ufficio di Abbadessa.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=360&lang=IT