Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 03.07.2004, Prot. N. 32943/01 CA


Kläger D.na X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Nullitatis constitutionis in personam iuridicam
coram Coccopalmerio
Inhalt Decretum Congressus non esse reformandum.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 2004, p. 784.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 57; 1733; 1734-1735; 1737
Regolamento Generale della Curia Romana art. 135
art. 136 § 2
Leitsätze
1. In casu decreti quod petitionem reicit vel in casu silentii, auctor petitionis, qui proinde, gravatum se putet, potest recursum proponere, in hac factispecie autem non ad decretum iam latum emendandum, sed ad decretum nondum latum obtinendum.
2. Contra praescriptum art. 136, § 2 Ordinationis generalis Romanae Curiae adhibitum (in casu competens Curiae Romanae Dicasterium responsionem sine die distulerat) recursus patent ad normam iuris, id est per beneficium novae audientiae vel/et recursus ad Signaturam Apostolicam, salvo utcumque manente recursu adversus silentium ad normam can. 57, § 2 constitutum.
3. Recursu ob terminos peremptorios elapsos reiecto, non pertinet ad Signaturam Apostolicam de merito videre adeo ut ex reiectionis decreto haudquaquam concludi possit rationes a recurrente allatas, ad meriti causae quod attinet, valere.
1. Nel caso di un decreto che rigetta la domanda o nel caso di silenzio, l’autore della domanda, che pertanto si senta gravato, può proporre ricorsoi , in questa fattospecie, non per la correzione di un decreto già emanato, ma per ottenere un decreto non ancora emanato.
2. Contro l’uso del prescritto dell’art. 136, § 2 del Regolamento Generale della Curia Romana (nel caso il competente Dicastero della Curia Romana aveva differito senza scadenza la risposta) sono possibili i ricorsi a norma del diritto, ossia il beneficio di nuova udienza o/e il ricorso alla Segnatura Apostolica, rimanendo comunque salvo il ricorso avverso il silenzio che si sia costituito a norma del can. 57, § 2.
3. Rigettato il ricorso per decorso dei termini perentori, non compete alla Segnatura Apostolica di giudicare del merito, così che dal decreto di rigetto non si possa assolutamente concludere che le ragioni portate dal ricorrente che riguardano il merito valgano.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=313&lang=IT