Universidad Facultad de Derecho Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespuestas de la Sede ApostólicaDerecho particularDerecho propio / estatutosFuentes históricas del derecho canónicoJurisprudenciaAcuerdos internacionalesSitios webLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de búsquedaLinklistSitemapDocentesConocidos profesores del siglo XX
Jurisprudencia de la Signatura Apostólica en materia contencioso-administrativa
 
 

Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica
Decretum definitivum del 26.04.1986, Prot. N. 17083/85 CA


Actor Rev.da X
Demandado Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Objeto Dimissionis
coram Sabattani
Publicación W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 140-157
ME 111 (1986) 381-387
P.V. Pinto, Diritto amministrativo canonico, 481-485
Download
Traducciones W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 140-157
Contenido De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Fuentes 
?
Legenda
 
Cánones del Código de 1983
Todos los cánones que pueden leerse en la parte in iure o en la parte in facto de las decisiones se indican en las fuentes.
Los cánones que son el objeto principal de la decisión o sobre los que la decisión establece un principio de interpretación se muestran en negrita.
Aparecen en cursiva los cánones del Código de 1983:
- que no aparecen en el texto de la decisión, pero que son tratados en la decisión;
- que corresponden a los cánones del Código de 1917, de los que trata la decisión (tomada anterior a 1983).

Otras fuentes
Se informa de todas las fuentes que pueden leerse en la parte in iure y en la parte in facto de las decisiones.
CIC cann. 51; 602; 652; 659, 1; 660; 694-700; 696 § 1; 697, n. 2; 697, n. 3; 699 § 1; 700; 1445 § 2; 1510; 1599 § 1
[CIC1917] 650 § 3; 2143 § 3
Máximas
1. Nullibi statuitur quod omissio responsionis cuidam impugnationi ex parte Superioris hierarchici causam illegitimitatis subsequentis decreti constituat (in casu positive constat competens Curiae Romanae Dicasterium, quamvis opportunum censuerit animadversionibus recurrentis directe non respondere, tamen attente atque mature illas perpendisse, uti constat ex litteris ad Supremam Instituti Moderatricem datis).
2. Monitio de qua in can. 697 rite peracta est si Superior documentum monitionis sodali tradit coram duobus testibus per ministerium Superioris localis. Nihil ad rem interest quod idem sodalis involucrum adhuc clausum Superiori remisit; hic autem modus agendi, legitimam auctoritatem contemnens, minime officit legitimitati monitionis: «Qui impedit quominus monitio ad se perveniat, habetur pro monito» (can. 2143, § 3 CIC1917).
3. Causa motiva de quibus in can. 696, § 1 habetur ex omissa participatione actibus vitae communis, ex arbitraria dispositione percepti stipendii, ex habituali omissione petitionis licentiae egrediendi e domo religiosa, iuxta Constitutionum praescriptae, atque ex arbitraria participatione publicae competitioni ut munus docendi in scholis Status consequi possit, spreto vetito a Superiore competenti posito (in casu soror licentiam obtinuerat ut frequentare posset scholam universitatis publicae ad gradum academicum consequendum, minime, autem, ad munus publice docendi assumendum).
1. Nessun testo stabilisce che sia causa di illegittimità del decreto finale il fatto che il Superiore gerarchico non risponda a certe contestazioni del ricorrente (nel caso consta positivamente che il competente Dicastero della Curia Romana, benché abbia ritenuto opportuno non rispondere direttamente alle osservazioni del ricorrente, tuttavia le ha considerato attentamente e a fondo, come appare dalla lettera data alla Suprema Moderatrice dell’istituto).
2. È fatta correttamente la ammonizione di cui al can. 697 se il Superiore consegna il testo dell’ammonizione di fronte a due testimoni per mano del Superiore locale. Non importa al riguardo che lo stesso sodale abbia poi restituito al Superiore la busta ancora chiusa; questo modo di agire poi, che offende la legittima autorità, non impedisce la legittimità dell’ammonizione: «Chi impedisce che la ammonizione lo raggiunga, si considera ammonito» (can. 2143, § 3 CIC1917).
3. Si dà causa motiva di cui al can. 696, § 1 per l’omessa partecipazione agli atti della vita comune, l’arbitraria disposizione dello stipendio percepito, per l’abituale omessa domanda del permesso di uscita dalla casa religiosa, prescritta dalle Costituzioni, nonché per l’arbitraria partecipazione al pubblico concorso per insegnare nelle scuole statali, contro il divieto del competente Superiore (nel caso la suora aveva ricevuto il permesso di frequentare l’università pubblica per conseguire il grado accademico, ma non per assumere l’ufficio di insegnante nella scuola statale).

Autor de las máximas (en latín) y de la versión italiana: © G. Paolo Montini